Briljant!

Het was de jongstverleden donderdagavond, hè Thea? Dat wij tehuis keerden van een aimabel relationeel dineetje waarbij ik usance conform de aanjaagfunctie had vervuld en wij thuis nog even de televisie inschakelden om wat te verwijlen bij Laat de Leeuw omdat ik het met mevrouw Terpstra eens ben dat homo’s uit de kast moeten komen en bijgevolg voorzeker uit de kijkkast en toen zagen wij, Thea weet je nog? Een haarscherp, bijna iconografisch portret van deze jaren negentig.
Het puur zintuiglijk genot dat dit tableau in mij genereerde, dank ik aan de kunstenaar Cirano, hè Thea? Eh, het Groninger Museum en het onbelemmerde seksuele plezier en de vrijgevochtenheid waarvan de gehele context binnen dewelke dit uitnemende kunstwerk figureerde, vibreerde.

Het gebodene wekte bij Thea een wat meer modeste interesse, hoewel ik gepoogd heb, haar de momentane plaats van deze fotografie binnen de kunstgeschiedenis der twintigste eeuw duidelijk te maken, wilde Thea naar bed en als ik zeg naar bed, dan bedoel ik naar bed. In deze echtelijke sponde, ja, hebben wij vierendertig jaar lang ons onbekommerd uitgeleefd in vleselijke boulage en terwijl ik ons huwelijk voor mijn geestesoog de revue liet passeren, bleven de ongemeen sterke beelden van schoonheid der gewraakte affiche op mijn netvlies dansen en dat is het kenmerk van alle grote kunst, Thea, het laat de beschouwer niet meer los.

Toen heb ik Thea gevraagd mij oraal met haar eau de nuit te befontaineren, maar helaas heeft zij deze urinale geste, als zijnde pervers, afgewezen, waardoor ik ten eeuwige dage verstoken zou zijn gebleven van deze ultieme genotsemotie die de totale seksuele onderwerping aan een vrouw met zich mee kan brengen, want Thea, je weet heel goed dat ik mij jamais, jamais, jamais, zou laten besproeien door een lichtekooi. En het was zulke briljante Pernand-Vergelesses geweest, toch?
Ttt, ’94, ooh, fff.

Toen ben ik met Thea tot een modus pipendi geraakt, waarbij zij heeft geaccordeerd dat zij haar humide ode aan een po’tje zou bewijzen, waarvan wij het tele gele volume vanmiddag hebben overgegoten in ons plantengietertje en ik vraag Thea nu in alle hoofsheid of zij mij dit klaterend applausje voor de volkomen feminiene emancipatie zou willen toedienen, lieverd, hè? Kom maar Thea, ja kom maar, kom maar meisje…

 Mensen die zo praten, ik ❤️ dat enorm.
Ik zag dit gisteravond en ben van de bank gerold 😂😂😂😂😂

 
Advertenties

Rutte

Ik keek gisteravond naar Jinek (Pauw boeit me niet zo veel) waar Mark Rutte aan tafel zat. Ook Jan Marijnissen, de Telegraafmeneer en een geen idee mevrouw zaten eraan trouwens.
En in het publiek zaten Groningers. Boze Groningers. Groningers die in een aardbevingsgebied wonen. Groningers waarvan hun huizen op instorten staan. Groningers die hun leven niet zeker zijn. Groningers die financieel aan de grond zitten. Groningers die niet gehoord worden. Groningers die van het kastje naar de muur gestuurd worden. Terecht boze Groningers dus.

Rutte pareerde de enorme bak kritiek weer eens op zijn gebruikelijke manier. Met een serieus gezicht, het vuistje en duimpje vooruit en hoe verschrikkelijk hij het allemaal voor die mensen vindt en medelijden en dat we er keihard aan werken en dat we naar oplossingen zoeken en de komende jaren gaan we bla bla bla. Verkiezingspraatjes.
De terecht boze Groningers hadden er geen boodschap aan. Sterker nog, de rest van de tafel stond aan de kant van de terecht boze Groningers. Pauw; “Als in de Randstad één huis scheef staat is het all over the news en wordt er direct ingegrepen”. Kop. Spijker. Raak.

Het is ronduit schandalig hoe de NAM en ook de Staat met deze mensen omgaat. Dure advocaten versus arme burgers. Commissie na commissie, onderzoek na onderzoek, rapport na rapport. Arjen Lubach legt het hieronder perfect uit.
Steun de terecht boze Groningers en onderteken DE PETITIE alsjeblieft.

Maar er is nog iets wat me opviel: Een politicus over een gevoelig onderwerp in een ruimte met erg boze mensen op enkele meters afstand.
En geen beveiliging aanwezig (tenminste niet zichtbaar). Niks schelden. Niks opgefokte sfeer. Niks doodsbedreigingen.
Dat heet beschaving. Daar kunnen veel mensen nog iets van leren.

 

Zwart Wit

zwart-witIk word er een beetje moe van. En ook ben ik het zat en er HE-LE-MAAL klaar mee.
Dat racisme gemekker. Of eigenlijk dat er tegenwoordig direct de racismekaart getrokken wordt gemekker. Hou toch op man! En o.a. DWDD, Pauw en NOS, houd eens op met een podium bieden!

Natuurlijk is er racisme in de wereld. En dat moeten we ook keihard bestrijden. Maar dat is niet iets van de laatste 3 jaar, dat is al duizenden jaren zo.
Ik ben ervan overtuigd dat de huidige ‘racismeproblemen’ niets te maken hebben met ras, huidskleur of religie maar alles met het (vaak provocerende) gedrag dat tegenwoordig gebezigd wordt.
Over het algemeen wordt je niet zomaar doodgeschoten als je bevelen van politie opvolgt.
Over het algemeen wordt je niet bedreigd als je niet elke kans die je krijgt jouw zin wilt doordrammen.
Over het algemeen wordt je niet gehaat als je niet mensen gaat vermoorden om bijvoorbeeld een tekening.
Over het algemeen wordt je niet wantrouwt als je niet onschuldige burgers in koelen bloede doodt.
Over het algemeen wordt je niet gerespecteerd als respect niet van twee kanten komt.
Over het algemeen is een gesprek prima te voeren als de ene partij niet onmiddellijk wordt weggezet als nazi/NSB’er/dom.

Ik zou tegen iedereen die zich racistisch bejegend voelt willen  zeggen, kijk eens naar je eigen gedrag en vraag je af of je wellicht daar iets aan moet veranderen. Je zal zien dat je van heul veul mensen geen last (meer) hebt.

Zo, ik heb gesproken. Ik rust verder mijn casus.

We zwart wit’en!

Moeilijke vragen

huhDie jongens van mij beginnen steeds moeilijker vagen te stellen.
‘Papa, wie is beter, Messi of Johan Cruijff?’ ‘Papa, waarom gaat die Skoda sneller dan jouw auto?’ ‘Papa, waarom ligt jouw slaapkamer vol met kleren?’ ‘Papa, waarom heb jij haar op je kont?’
Het zijn van die levensvragen waar elk kind op een bepaald moment in zijn/haar leven mee te maken krijgt en vanzelfsprekend ben ik nooit te beroerd om op dit soort vragen met een gepast antwoord te komen. Ik heb een aardige herseninhoud met heul veul triviale onzindingetjes dus ze verrassen me niet zo snel. En anders heb ik nog een hele brede rechtermouw, maar ssssssssst!

Tot vorige week.
‘Papa, hoe groot is de ruimte?’ Tja……….. Met “heeeeeeeel groot” namen ze geen genoegen. Ik had even geen antwoord klaar. Ik beloofde ze het uit te zoeken en dat ik dinsdag met het antwoord kom.
Wat een toeval dat bij Discovery Science de driedelige serie “How the universe works” te zien was! Mèn, mijn leven hangt ook van geluk aan elkaar hè?
Ik ben er eens goed voor gaan liggen.
En dat was maar goed ook! Goeiendag zeg. Daar moet je toch een heelalkundig natuurwetenschapgeleerdeslimmerd voor zijn man! Ik zag allemaal sterretjes (ha!).
Ze hadden het over materie en toen dat te moeilijk werd verzonnen ze er antimaterie bij. Ze hadden het over energie en toen dat niet meer te verklaren was, was daar ineens tegenenergie. Ze hadden het over zwarte gaten en over superzwarte gaten. Ze hadden het over lichtsnelheid maar dat is een slakkengangetje vergeleken met Plancktijdsnelheid. Ja weet je, zo kan ik het ook. Als het niet meer te bevatten is, verzin je er gewoon wat bij. Pffff, stelletje kwakzalvers.
Maar zo goed en zo kwaad als ik kon, nam ik de informatie in me op.
Ik zal hier in het kort uitleggen wat ik ervan gebakken heb en wat ik dinsdag aan mijn jongens zal vertellen.

img_2388Hiernaast is ons Melkwegstelsel. Ons melkwegstelsels is honderdmiljard kilometer groot. Ons melkwegstelsel is één van de honderdmiljard sterrenstelsels in het heelal. In het rechthoekje (linksonder) is ons zonnestelsel. Dus de zon en alle planeten. Vanaf de Aarde naar de zon is honderdmiljard kilometer. Maar als je daar dichtbij komt, verbrand je levend.

heelalHiernaast het heelal.
Bij de pijl is een puntje zo groot als een mierenpiemeltje. Dat mierenpiemeltje is honderdmiljard kilometer lang en ook breed. Bovenop dat mierenpiemeltje zit een piepklein zwart puntje. Dat piepkleine puntje is honderdmiljard kilometer in omtrek. Daar hangt ons melkwegstelsel ergens rond. En dus ook de Aarde waar wij op leven. Dus als je omhoog kijkt zie je in wezen maar eenhonderdmiljardste procent van het heelal.
Dus als ik zeg dat de ruimte heeeeeeeeeeel groot is, dan is de ruimte ook heeeeeeeeeeeeeeel groot ja!

Zal je zien dat ze dinsdag even opkijken, ‘oh’ zeggen en verder gaan spelen op hun tablet.
Zucht.

We moeilijke vraag’en!

Nieuwe ronde, laatste kans

BlindJa, da’s een goeie vraag, Dan. Je staat er helemaal alleen voor hè? Boven je is het een chaos van over elkaar strompelende bobo’s en naast je heb je aan Marco ook niks (meer). De superspits van weleer is veel te druk met nieuwe spelregels voor het voetbal verzinnen dan dat hij jouw elftal van technische en tactische tips voorziet. Die blik van hem naar jou na de 1-2 afgelopen donderdag sprak boekdelen.
En dan heb je ook nog een spelersgroep waarin bepaalde en bepalende spelers niet echt voor je willen vechten. En ja, dan is het best eenzaam inderdaad.

Laten we de boel eens even analyseren.
Begin met vanaf nu de wedstrijdpremies over te maken naar een goed doel. En dan elke wedstrijd een ander doel. Zo creëer je sympathie bij de fans. Wellicht zelfs bij het hele Nederlandse volk. Dan selecteer je spelers die trots zijn het Nederlandse shirt te mogen dragen. En niet spelers die na een aanfluitbare vertoning en een laf applausje naar de supporters toe met een glimlach hun cheque in ontvangst nemen.
Speaking about de opstelling, die wil ik even met je doornemen. Ik pak die van tegen Griekenland er even bij.

Zoet 
Bij de eerste tegengoal stond hij te ver naar de eerste paal. Bij de tweede tikte hij de bal voor de voeten van een tegenstander. Beginnersfouten!
Veltman
Komt body tekort en probeert dat te compenseren met domme overtredingen. Liet zijn tegenstander voor zich komen bij de 1-1.
Bruma
Prima verdediger voor de Eredivisie. Internationaal gaat het allemaal wat te snel voor hem. Verloor knullig de bal wat de nederlaag inleidde.
Blind
Koning van de risicoloze passes. Is te technisch voor een verdediger. En heeft een knotje.
Willems
Is meer aanvaller dan verdediger en zo speelt hij ook. Maakt onnodige meters voorwaarts waardoor hij achterin regelmatig te laat komt. Struikelde over zijn eigen trucje.
Sneijder
Is over de top. Voegt niets meer toe. Eventueel nog te gebruiken in een 10-rol.
Strootman
Dè leider van het Nederlands elftal. Gooit passie en onverzettelijkheid in de strijd.
Wijnaldum
Lopende en vaak scorende middenvelder. Alleen loopt hij teveel voorwaarts en vergeet daarbij zijn verdedigende taken. Mist body voor een verdedigende middenvelder.
Berghuis
Werkelijk geen idee waarom deze jongen opgeroepen is. Is meer met z’n haar bezig dan met voetballen.
Janssen
Dè spits van het Nederlandse elftal voor de komende 10 jaar.
Promes
Werkelijk geen idee waarom deze jongen überhaupt ooit op voetballen is gegaan. Kan er he-le-maal geen hout van.

Zie je, Dan? Daar zijn al wat verbeterpunten in aan te brengen.
Start vanavond nou gewoon eens zo:
Stekelenburg
Janmaat – van Dijk – Bruma – Blind
Klaassen – Strootman – Pröpper
Sneijder
Janssen – De Jong

Inderdaad, 4-4-2.
Ervaring (en meevoetballen!) op de goal.
Grote verdedigers in het centrum.
Lopende middenvelders. Strootman in de zone naar achter. Pröpper back up voor Sneijder. Klaassen in de zone naar voren.
En 2 beweeglijke en scorende spitsen.
En voor de volgende keer: Tete op rechtsachter, Pieters op linksachter en Vlaar i.p.v. Bruma.

Danny, ik wens je veel succes vanavond.
En mocht het onverhoopt toch weer fout gaan, stap asjeblieft op!
Ik ga namelijk 9 juni naar Nederland – Luxemburg met m’n jongens en ik heb gezegd dat dat wel 10-0 wordt.

Ik kan het niet alleen

Plan fails

Het zag er allemaal rooskleurig uit. De omstandigheden waren perfect. Mijn vrije zaterdag (en zondag laat beginnen), prachtig weer en de afsluiting van een feestweek in het deurp met een 60’s party. Ik had er zin in. Ik keek er zelfs naar uit. Even uit de sleur, even het hoofd leeg, even ouderwets feestvieren en dan maar zien waar het schip terecht komt.

Vrijdag ving mijn slaapdag later aan dan gepland vanwege aflossingshit. En geloof me, je wilt geen aflossingshit na de laatste van bijna 2 weken nachtdienst. Tegen kwart voor 10 lag ik in m’n bed. Om half drie had ik een afspraak bij de kliniek dus zette ik de wekker. Dit bleek niet nodig want om 13 uur stond ik alweer fris (nou, niet echt) en fruitig (dat ook niet) naast m’n bed. Bij de kliniek kwam ik langzaam weer tot leven en na de behandeling voelde ik me zelfs top. “We gaan naar de 60’s party”, zei ze. “En m’n vrijgezelle vriendin komt ook mee!” Hmmm, daar had ik wel oren naar. En dat die vrijgezelle vriendin meekwam was een aardige bijkomstigheid. Ik keek op m’n foon van hoe en wat, het feest was van 20.00 uur tot 00.00 uur. Perfect!
Thuis klom ik even op de bank om wat bij te dutten maar met de bloedhete temperatuur buiten en dus ook binnen was dat niet te doen. Ik besloot boodschappen te doen. Ik voelde me sterk immers.
Zoals bijna elke vrijdagavond ga ik even bij m’n matties langs voor een snackje, een koffietje, een biertje en een partijtje slap lullen. Deze keer stipten we onder andere de hittegolftemperaturen in combinatie met een behaarde kont even aan. Het zijn altijd interessante gesprekken op zo’n vrijdagavond.

Het korfbalseizoen is ook weer begonnen en Sam had zaterdag om 10 uur een oefenwedstrijd in Driebergen. Natuurlijk mocht ik dat als zijn grootste supporter niet missen en zat ik om half 10 in de auto. Het werd een eenvoudige 7-1 overwinning en de jongens wilden met mij mee terug want ik heb dat nummer uit Dusty in de auto. En zo scheurden we over de snelweg terug met Thunderstruck galmend uit de speakers.
De zaterdagmiddag stond in het teken van het huishouden. Stoffen, zuigen, wassen, opvouwen, bedden verschonen. Ik streek zelfs m’n overhemden! Ik voelde me sterk immers. Omdat mijn date-oproep op Twitter welgeteld 0 reacties had opgeleverd vroeg ik een dinnetje om mij te vergezellen naar het feest van die avond. Ze had een avondje met haar dochter gepland en dat is ook leuk natuurlijk. Ik wenste haar veel plezier.
Het was er tijd voor, een voordutje. Denk dat het half 7 was. Even een uurtje, voor het eten aan. Ik legde m’n spijkerbroek, m’n witte overhemd en m’n Hawaii-colbert vast klaar. Zou dat even een verpletterende indruk maken als ik die feestzaal binnenkom!

Om 22.40 uur werd ik badend in het zweet op de bank wakker. Ik zag nog net het einde van Mission impossible op tv……………………………
Zucht.
En zo, lieve lezer, kan ik weer een mislukte avond aan het lijstje toevoegen. En alleen omdat de tank van mijn prachtlijf weer eens op een verkeerd moment leeg was. Maar ja, what’s new?
En om eerlijk te zijn? Ik vind het zwaar, dat alleen zijn.
Sterker nog, het voelt als een mission impossible.