De bal rolt weer

Ik was licht pissig teleurgesteld toen ik de teamindeling voor het nieuwe seizoen onder ogen kreeg. Sam zat (weer) niet bij zijn 2 beste vriendjes in het team en Sam was (weer) in het laagste team ingedeeld, de E5. Of Onder 10-5, zoals dat tegenwoordig heet.
Ik had al mijn bedenkingen bij het scoutinggebeuren van de club en nu stond ik op het punt om daar de boel eens even flink op te schudden slash wakker te slappen. Voormaligje weet hoe dit soort situaties volledig kunnen escaleren (ga jij maar ff weg, dit wordt smerig) en sommeerde mij om deze keer eens de rust te bewaren en even af te wachten. Ik beloofde dat.
Een competitie Onder 10 ging om onduidelijke redenen niet door, het werd een competitie Onder 11. Dus tegen kinds die allemaal ouder, groter, sterker en sneller zijn. Ik had al mijn bedenkingen bij de KNVB en nu stond ik op het punt om daar de boel eens even flink op te schudden slash wakker te slappen. Voormaligje weet hoe dit soort situaties volledig kunnen escaleren (ga jij maar ff weg, dit wordt smerig) en sommeerde mij om deze keer eens de rust te bewaren en even af te wachten. Ik beloofde dat.

Gisteren stond de eerste competitiewedstrijd op het programma. Een uitwedstrijd. Er waren wat afzeggingen en dankzij een vijfjarig (!) neefje van één van de spelers konden we een zevental opstellen. Ik had er een slecht gevoel over en in de auto al vertelde ik Sam dat het toch echt om plezier gaat en dat hij maar goed z’n best moest doen. Bij de warming up zag ik de tegenstander warm draaien. Het kleinste ventje was nog een kop groter dan onze grootste speler. Ik zag het somber in, nam een sigaartje op de lip en besloot dat ik rustig zou toeschouweren en me niet zou bemoeien met de wedstrijd.

Vrij vlot werd het 1-0 maar voetballend deden we helemaal niet onder voor deze oudere en grotere tegenstander. Via een kluts kwam de bal voor Sam’s voeten en hij knalde de bal achter de keeper, 1-1. Ik werd wat enthousiaster. Even erna werd het 1-2 en ik dacht ‘potverdikkeme, dit is even leuk zeg!’.
De ruststand was 3-2 en wij, vaders en een oma, moedigden de jongens aan om zo door te gaan want het ging eigenlijk hartstikke goed. Met zwoegvoetbal werd het 3-3, ik kon niet anders dan me toch te gaan bemoeien met de coaching (ik kan daar niks aan doen, ik ben en blijf een fanatieke voormalig succescoach).
Maar ook de tegenstander gaf niet op en met 2 fraaie goals namen ze de voorsprong in handen. Even leek het of ons team er conditioneel doorheen zat maar weer een goal van Sam en daarna een briljante (eerlijk is eerlijk, niet omdat het mijn zoon is) assist van hem maakte de stand weer gelijk, 5-5.
Wij, vaders en een oma, raakten door het dolle heen en we blèrden het team naar voren. Er was nog een minuut of 3 te spelen, we moesten dit gelijkspel vasthouden! Na een geweldige noodzakelijke redding van onze keeper brak de tegenstand en onze nieuwste speler (ex-korfbal) ging bikkelend door. JAAAAAAAAAA!!!! 5-6. Wij, vaders en een oma, gingen uit onze plaat.
Het was bijna tijd, we kregen nog een corner. Ik stond vlakbij en zei tegen de nemer dat hij rustig aan moest doen en dat hij de bal wat dichterbij moest leggen. Hij nam de aanloop, bal hoog voor de goal, vangbal voor de keeper. Oh nee, toch niet, de keeper tikte de bal in zijn eigen goal! WHOEHOEEEE!!
Eindstand 5-7.

Juichen mensen, juichen!!!!!
Wat was het een fantastische wedstrijd van die ukkies en wat zagen ze er allemaal moe maar heul blij uit. Mooi om te zien. De eerste 3 punten zijn binnen.

Volgende week maar eens even bij Teun kijken. Zijn team (Portugal) heeft de eerste 2 wedstrijden van de FIFA-league gewonnen en ook hij heeft 2x gescoord.
Ik ben momenteel een trotse voetbalvader.

Advertenties

Vrouwen dansen, mannen sjansen

Ken je die uitdrukking? Zal wel niet want volgens mij heb ik ‘m net zelf verzonnen (oh, ff een © erbij doen! Vrouwen dansen, mannen sjansen ©). Vrouwen sloven zich uit – mannen kijken, kiezen en scoren.

Een beetje vrouw moet kunnen dansen. Dat zeg ik. Sterker nog, weinig woest aantrekkelijker dan een prettig dansende vrouw. Want dat is wel een vereiste, het moet er wel prettig uitzien. Een beetje lullig op de maat heen en weer bewegen is niet genoeg, je moet het ritme voelen. Dan heb je heul snel de aandacht van mannen. Of wacht, dan heb je de aandacht van mij. De meeste mannen kijken met hun pielemoos, ik ben toch iets kritischer.

Ik was eens met mijn damesvoetbalteam op stap naar een discotheek. Zo’n megageval waar 100 miljoen hormonale pubers waren. Al snel had ik in de gaten dat ik de Padre Fernantius in de hele toko was dus koos ik een plekje aan de bar. Wat eigenlijk altijd een prima plek is trouwens! Mijn meiden gingen hun gang, feesten zoals ze konden. Ik genoot.
Mijn oog viel op een groepje meiden op de dansvloer. Vier meiden. Met allemaal testosteronboys eromheen. Of eigenlijk om drie van het groepje. Het vierde meiske was, hoe zal ik het brengen, niet de mooiste. Beetje gezet en klein. En zij was duidelijk mee om de kosten te delen ofzo. Want dat doen meiden/vrouwen. Ze nemen altijd een ‘lelijkerd’ mee om zelf meer in de spotlichten te staan.
Vrouwen………..zucht.

MAAR ZIJ KON DANSEN, MENSEN!!
Zij had me daar een partij ritmegevoel! Ik vond dat fantastisch om te zien.
Ze werd compleet genegeerd door de jongens in de buurt en ook haar vriendinnen keken niet naar haar om. Ik vond het sneu voor d’r.
Push up van de Freestylers kwam. Oe, lekkah nummah! M’n lijf begon te vibreren. M’n zwarte wortels begonnen te klepelen. Het was tijd om m’n dansmoves te showen.

Nou lieve lezer, je kunt natuurlijk wel raden hoe dit afliep. Het meiske heeft een hele leuke en gezellige avond gehad met ‘die ouwe vent’. En die vriendinnen heb ik tussen neus en lippen geadviseerd wellicht wat minder make up te gebruiken 🤡😉.

Ze zouden zo’n verhaal eigenlijk eens moeten verfilmen ofzo.

We prettig dans’en!

Ons Oranje avontuur

 Gisteren kwam de langverwachte dag dan eindelijk. Want Teun had de aftelkalender helemaal afgekruist. Mama had ze schitterende shirts gekocht (2,99 bij de Zeeman!), ik haalde ze na schooltijd op. Het plan was om nog even bij mij uit te rusten, op te laden en voor te bereiden. Of ze enthousiast waren? Mwoah. Zeg maar gerust dat enthousiast een understatement was. Wanneer gaan we nou?…………. Zucht.
Klokslag 16.37 uur vertrokken we richting Rotterdam, naar de Kuip. Telefoon op het stuur, de route voor m’n neus. (gewoon via kaarten op de iPhone hoor, werkt perfect. Who needs tomtom?)
Ik had van de KNVB een parkeerkaart ontvangen voor parkeerplaats Beverwaard aan de Edo Bergsmaweg. Ik vond het prima. Tegen 18.15 uur reden we het parkeerdek op en ik vroeg me af waar die kuip dan wel niet stond. In de verre wijde omtrek was niets van dat ding te zien namelijk. Een flinke afro met opvallende verkeersregelaarjas gaf het antwoord; “jullie moeten met de tram.” Ah! Nou ja, het is niet anders. En trouwens, dat kon er ook nog wel bij, we waren op avontuur immers.

Het boemelding bracht ons tot voor het stadion en met nog een kleine 2 uur te gaan tot de wedstrijd moesten we vanzelfsprekend iets eten. In de verte zag ik de mij ozo bekende gele M, dus daar liepen we automatisch naartoe. Meer mensen hadden datzelfde idee, kreeg ik de indruk toen we binnenstapten. Het smaakte zoals altijd heerlijk.
Het werd tijd om onze plekken op te zoeken in het stadion. Ingang J, rij 2 en stoel 4,5 en 6. Om ons een lange wandeling te besparen besloot ik mijn jongens op wat vaderlijke wijsheid te trakteren. Ik had bij de wedstrijd tegen Ivoorkust gezien dat ons vak het langst in de zon lag dus de schaduwzijde van het stadion konden wij met een gerust hart rechts laten liggen. De jongens vonden het vanzelfsprekend, ik vond het best logisch denkwerk van mezelf.
De rugzak werd natuurlijk gecontroleerd maar zonder probleem konden we verder lopen. Uiterst rechts in het vak (voor de kijker uiterst links) namen we plaats en ik ontdekte dat mijn foon de geest en mij de vinger gaf en uit ging. Zucht.
Dahaag foto’s. Dahaag filmpjes. Dahaag herinneringen.
Hééé, maar hadden de jongens hun tablet niet mee in de rugzak? iiiiiiiiieeehhaaaaa!!!! De avond totally gered!

Het zeuren (wanneer begint het nou?) stopte toen de spelers het veld opkwamen. Ze zagen Robben en Sneijder nu in het echt en ik zag dat ze er van onder ingedrukt waren. Mooi om te zien.
Omdat bij aanvang van de wedstrijd de 3 stoelen helemaal in het benedenhoekje niet bezet waren (en ook omdat de gast voor Teun telkens ging staan) verhuisden we. Aandachtig volgden ze de wedstrijd en net op het moment dat Teun het woordje ‘saai’ in de mond nam, scoorde Robben. Het stadion ontplofte. En wij ook. Met een gebalde vuist vierde Teun het doelpunt, Sam hing met 2 armen vooruit over de balustrade. Prachtig om te zien!
Sneijder nam een corner vlak voor ons en klapte even. ‘Zag je dat, papa? Hij klapte naar ons!’, riep Teun breed lachend. Geweldig om te zien.
De wave werd ingezet en elke keer zaten de jongens vol spanning te wachten tot ie bij ons was. Fantastisch om te zien.
De 2-0, 3-0, 4-0 en ook de 5-0 werden al even uitbundig door ons gevierd.
Wat hadden we een mooie wedstrijd gezien. En wat een ervaring was het voor ze.

De weg naar huis werd een hele lange. Er stonden zoveel mensen op de boemeltrammetjes te wachten dat wij besloten om in het gras te wachten tot het enigszins nut had om in de rij te gaan staan.
We praatten wat, we lachten wat, we maakten wat grappen, we keken hoe een politiepaard precies voor ons zijn kont leegde. Het was mooi.
Het werd frisser en de jongens raakten wat vermoeid. Ze kropen dicht tegen mij aan. Ik sloeg mijn armen om ze heen. Wat hadden we een perfecte dag gehad en wat was ik trots op ze! Ik was op dat moment even de gelukkigste vader op de hééééééle wereld. Ik hartje mijn jongens.
Om 01.15 uur waren we thuis, om 01.25 lagen ze in diepe slaap in bed. En ik kan het me verbeeld hebben maar volgens mij hadden ze allebei een glimlach op hun gezicht.
Ik knikte even naar mezelf in de spiegel. Goed gedaan, papa!

Vanmiddag hebben we de wedstrijd teruggekeken. En JAWOOOOOOHL, we zijn op televisie geweest!!!!!!

Feestjeweek

Zo zeg! Ga ik even een feestjeweek tegemoet!
En met feestjeweek moet je lezen dat ik weer eens een keer de diepe krochten van de alcoholische wereld ga betreden. Da’s namelijk al ff geleden. Thuis drink ik praktisch niet, ouderwets op stap ga ik al tijden niet meer en feestjes bezoek ik nog af en toe maar dan moet ik altijd terugrijden. Dus dan stop ik standaard na 3 liter biertjes. Maar daar komt deze week verandering in want er staat wat op de planning hoor! En laten we eerlijk zijn, ik ben eigenlijk ontzettend lollig als ik drink. En dan wordt het ook nog zomer! iiiiiiiiiiiiiiiieeehaaaaa \😄/

Woensdagavond (20.45 uur) wint Ajax de Europa League door Manchester United te verslaan. En daar moet natuurlijk op gedronken worden.
Donderdagmiddag (16.00 uur) wint Donar het Nederlands kampioenschap door Zwolle op te rolle. En daar moet natuurlijk op gedronken worden.
Vrijdag (00.00 uur) is moeke jarig. En daar moet natuurlijk op gedronken worden.
En het weekend wordt het prachtig weer in feestjestad Groningen dus zit ik blootgetorst bij moeke in de tuin. En daar moet natuurlijk op gedronken worden.
Hos ik blootgetorst bij de huldiging van Donar. En daar moet natuurlijk op gedronken worden.
En kon ik wel eens blootgetorst met de jongens aan de Hoornse plas gaan liggen. En daar kan natuurlijk het drinken niet bij ontbreken.
Ik kan haast niet beschrijven hoeveel sin ik er an heb.

We feestjeweek’en!

Herinneringen kweken

Man man man, wat is mijn leven ook een strak georganiseerd geheel hè? Schreef ik vorig jaar over ‘mijn eerste hoogtepunt’ en exact een jaar en een dag later is het zover.
Ik nam Sam mee naar een play off wedstrijd van Donar en, hoe toevallig, weer tegen de mannen van Den Bosch.
Via via via via had ik 2 kaartjes kunnen bemachtigen (connecties: altijd handig) en tegen 7 over half 7 liepen we richting Martini Plaza (dichtbij wonen: altijd handig). Onderweg vertelde ik dat het waarschijnlijk heel druk zou worden en dat baarde hem zorgen. “Hoe lang is die rij dan?” “Ik heb een keer met oma een half uur in de rij gestaan.”, zei hij somber. Oh, dacht ik, dit moeten we niet hebben, het moet natuurlijk wel een reusachtige ervaring voor hem worden.
En dus vertelde ik anekdoten uit mijn jonge (lees alcoholische) jaren terwijl we door mijn oude buurt liepen. Slappe lachen was het bij ons.

Martini Plaza is niet meer de Evenementenhal van vroeger, ik had geen idee waar we naartoe moesten. Achter de infobalie stond een meid, type spetter. Ik vroeg naar de hoe en wat en we flirtten opzichtig met elkaar. Tot mijn oog viel op de 2 tattoos boven haar units in haar sympathieke decolleté. Ik kapte het gesprek af en nam Sam bij de hand. Tssss, dat ziet er toch niet uit!
We zaten ergens halverwege bovenin en (sarcasme modus on) gelukkig zaten we maar 10 meter van de plaatselijke trommelaars af. (sarcasme modus off). We hadden er tenslotte ook pal naast kunnen zitten en ik bedacht me dat het maar goed was dat Teun niet mee was.
De hal stroomde vol, de warming up werd gedaan, de spelers werden spectaculair voorgesteld en ik vroeg Sam wat hij ervan vond. “Nou, net als bij het eerste van korfbal.” ………………………… Oh. Bummer 😬😞.

De eerste helft speelde Donar niet best, Sam concentreerde zich vooral op de spelregels en hoe vals de tegenstander soms speelden. Na de rust zag ik een heel ander Donar.
Maar ook een hele andere Sam! Hij werd ineens bloedfanatiek! “MIS MIS MIS” als Den Bosch een vrije worp mocht nemen. Met gebalde vuisten omhoog springen als Donar scoorde. En meedoen met de trommelaars “DONAR boemboemboem DONAR boemboemboem.” Ik vond het prachtig om te zien. Hij was om, hij genoot.
Donar won ook de derde play off wedstrijd en ze zijn hard op weg om weer landskampioen te worden.

Op de terugweg had ik een heel blij mannetje aan m’n hand. Ik was trots. Net als ik 35 jaar geleden vergeet hij dit nooit meer.
En Teun? Die had zich prima vermaakt met oma. Zijn doop komt volgende maand, als we met ons drietjes naar het Nederlands elftal gaan.

We herinnering kweek’en!

Voetbal

Ik ben er een tijdje helemaal klaar mee geweest maar sinds Sam en Teun op voetbal zitten, is het toch weer voetbal wat de klok slaat hier in huize Manus. Ze willen alles zien (nou ja, Sam dan, Teun pakt na een tijdje toch zijn tablet erbij en gaat een spelletje spelen). Ze willen alles weten. En weer of geen weer, vroeg of laat, ze willen buiten voetballen (mogen we in pyjama voetballen?). En eigenlijk vind ik dat stiekem toch best wel heel leuk.

Zodoende zit ik weer middenin ‘het wereldje’ en val ik weer van de ene verbazing in de andere. En volgt weer de ene ergernis de andere op. Het geld dat er in het voetbal omgaat bijvoorbeeld, dat is toch schandalig! Gemiddelde spelers van amper 20 die een weeksalaris krijgen van een ton. DOES NORMAAL MAN! Maar goed, dat is de markt en ik zou het ook pakken, laat ik eerlijk zijn.

Feyenoord wordt kampioen en dat is goed. Ze zijn het meest constante team geweest, hebben het hele seizoen bovenaan gestaan en dan verdien je het. Zo simpel is het. Ajax heeft het laten liggen tegen kleine clubs en PSV heeft 1 wedstrijd gewonnen die ze moesten winnen.
Maar wat me mateloos irriteert aan het voetbal zijn de supporters. Al jaren trouwens. Hoe krijg je het in je botte harses om een flinke rookbom in een vak met toeschouwers te gooien? Dan ben je toch gvd een eencellige idioot? Maar niet alleen de dader is volledig gestoord, ook de meelopers om hem heen mogen ze wat mij betreft per direct uit de samenleving halen.
En wat voor kansloze twat ben je als je uit frustratie tegen een dichte deur gaat staan te roepen dat ‘ze zich moeten schamen’. Je moet jezelf je ogen uit je kop schamen, ontzettende lamlul. Je kind was volledig in paniek en riep je huilend 7 keer………… Dat soort lui moeten ze direct uit het ouderlijk gezag zetten.
Of dat doorgesnoven en agressieve afval der natuur die elkaar of de boel gaan slopen bij het minste geringste.
Nog een reden waarom het goed is dat Feyenoord kampioen wordt. Ik ga namelijk 9 juni met Sam en Teun naar de Kuip naar Nederland – Luxemburg en ik voel er weinig voor om van die gefrustreerde en agressieve lutsers tegen te komen.

Oranje, mijn cluppie. Dat is in jaren niet zo beroerd geweest. Na een geweldig WK in 2014 is het heel hard bergafwaarts gegaan en dat lag vanzelfsprekend aan de coaches (Hiddink en Blind), aan de matige selectie van over-het-hoogtepunt spelers en net-niet spelers maar toch vooral aan de KNVB. Wat een zooi is het bij die Zeister club. En, noem het toeval, sinds Johan is overleden is het helemaal een losgeslagen bende. De mannen van de gouden ’88 generatie blijken, behoudens Ronald Koeman wellicht, niet goede hoofdtrainers te zijn en dat is spijtig. De generatie erna lijkt het wel te hebben maar deze mannen (Cocu, De Boer, Gio, Stam) zijn nog te veel voetballer om de functie van bondscoach te ambiëren.
Hans van Breukelen is aangesteld om te technisch directeuren maar de beste man is een keeper. Meer kan hij niet. De opvolging van Blind (en Grim) is nu al een farce en absoluut niet serieus te nemen.
Het beste legt Hans per direct zijn functie neer, neemt Louis van Gaal de boel in Zeist helemaal over, stellen ze Henk ten Cate aan als veldtrainer en wordt Ruud Gullit de bondscoach. Puur als boegbeeldfunctie.
Misschien dat het WK van volgend jaar dan nog te redden is. Want wéér een zomer zonder Oranje is voor niemand leuk.

Coach for one day

Vanwege het ontbreken van beide coaches, werd mij gevraagd voor vandaag de coaching op me te nemen. Natuurlijk wilde ik dat wel even doen, geen probleem. Hoe moeilijk kan dat zijn? Even 2x 20 minuten een wedstrijdje coachen. En ook nog tegen het team dat op de laatste plaats staat.
Het lijkt me geen probleem te worden. En trouwens, is coachen niet één van mijn verborgen talenten?

En dus trommelde ik vanochtend klokslag 05.35 uur de jongens uit bed. Letterlijk. Met een pan en een soeplepel. Zuchtend en gapend kwamen ze de woonkamer binnen. Ik zette ze in hun stoel en ik trok het beamerscherm uit het plafond. Maar ik heb helemaal geen beamer dus mikte ik dat ding weer omhoog. Op de muur tekende ik een veld met watervaste stift. Ook de poppetjes zette ik in de juiste opstelling. Een keeper en de rest ervoor.
Met de aanwijsstok doceerde ik ze over de looplijnen in balbezit. Bij balverlies dienen we direct druk te zetten om binnen 5 seconden de bal weer terug te veroveren. Vrije trappen nam ik door. Corners nam ik door. Hoog druk zetten nam ik door. Inzakken nam ik door. Temporiseren nam ik door. Alles nam ik door.
Hierna was het tijd om videobeelden van de tegenstander te analyseren.

Maar ik zag dat de jongens op hun tablet zaten te spelen en weinig aandacht voor mijn wedstrijdbespreking hadden.
“HÉ!!, riep ik. OPLETTEN!!”
“Papa, zei Sam, we zijn jochies van 6,7,8,9 jaar, doe ’s niet zo flink”
“En trouwens, moet jij niet douchen? We moeten zo al gaan.”

Tssss, mijn zoon die zegt dat ik niet zo flink moet doen.
Hij moet eens weten hoe flink ik ben als ik het coachen serieus neem……

We coach’en!

Uitslag: 1-10
(pappe kan het nog steeds 😉😄)