21 en vrijgezel

Dit kon wel eens een lange dag worden.

Standaardgrap die ik elk jaar op 21 juni wel ergens plaats op de langste dag van het jaar. En hoewel de 👍🏼👍🏼 steeds minder worden, blijft ie lollig natuurlijk.
Maar dit jaar is het ook wel een beetje een speciale dag want lieve lezer, vandaag op deze 21e juni ben ik exact 2121 dagen één van de 2121 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland!! \😄/

En dan rijzen natuurlijk de grote vragen op menig lip; Doet het mij wat zo zonder vrouw? Lijd ik eronder zo zonder vrouw? Red ik het wel zo zonder vrouw?
Nou lieve lezer, dat kan ik met een duidelijke HELL YEAH!!!!!! beantwoorden.
Ik red me prima, ik lijd er niet zo onder en het doet mij, om eerlijk te zijn, niet zo heul gek veul. Sterker nog, ik vind het eigenlijk wel prima zoals het de afgelopen bijna 6 jaar gaat. Er zijn weinig situaties waarin ik een vrouw naast, op of onder me mis. Sterkerder nog, ik ben zelfs blij dat ik met regelmaat geen vrouw onder, op of naast me heb. Andersom is dat trouwens ook zo, geloof me. 😄
En in die bijna 6 jaar ben ik toch wel veranderd hoor. Zum bleistift was ik altijd een lui zwijn maar nu ben ik toch mooi even een lui zwijn met toch wel wat huishoudelijke kwaliteiten geworden. Ik kan al een aardig potje roerbakkoken, ik doe de was met een dansje, ik stofzuig tegenwoordig links èn rechtshandig en in de boodschappenwinkel vind ik ook steeds beter m’n weg. Daar heb ik dus allemaal geen vrouw meer voor nodig. En al die andere zaken, ach, daar is ook wel overheen te komen. Oe, behalve bij feestjes. Daar moet ik altijd zelf van terugrijden. Dat zuigt best wel. Dat is nog wel een enorm aandachtspunt, me dunkt. 🤔

Dit betekent natuurlijk niet dat ik total kluizenaar ga hoor! Hahaha, kom op zeg! Er zijn hier en daar best nog wel wat MILK (Mothers I Like to Kennismake) die ik op het oog heb maar ik heb daar geen haast mee. En wordt dat niets, ook prima. Teun is tenslotte nog steeds geen 9 jaar en dat is nog steeds mijn grens om serieus over een echte relatie na te gaan denken.

Dus mensen, houd asjeblieft op met mekkeren over mijn geen relatie hebben, ik ben er tevreden mee.

 

Blow me

Bij mooie vrijgezelle vrouwen is iets mis. Anders zijn ze niet vrijgezel.
Zo! Dat is mijn mening, daar moet u het mee doen.

Ik schiet altijd een beetje in een kramp als ik lees over mooie (vrijgezelle) vrouwen (moeders) die hun ex zwart maken. En al helemaal als ze de kinderen er tussenin zetten. Direct van karakter als ik ben, kan ik me dan moeilijk inhouden om niet te reageren. Dus dat doe ik dan meestal ook niet. 😄
Ik vraag dan netjes waar het probleem ligt. Of hoe het gekomen is. Of waarom ze het doet. Of het niet een beetje overdreven is? Een beetje vrouw reageert dan netjes terug en zo ontvouwt zich een gesprek waar we beiden iets van opsteken. Tenminste, daar ga ik vanuit.
Maar 8 van de 10 vrouwen reageren als door een wesp gestoken, schieten in de aanval en zijn hard op hun tepels getrapt. Want geen begrip, waar bemoei jij je mee en eikel enzo. Raar. Ik bedoel het goed. En ik hoef heus niet met je naar bed hoor.

Natuurlijk zijn er klootzakken van exen. Vreemdgaande exen zum bleistift, die moet je bitchslappen. Of fysiek mishandelende exen, die moet je uit de samenleving plukken. Dat zijn uitzonderingen waar ik geen medelijden mee heb. Fuk hun!
Maar -NEWSFLASH!- niet alle exen zijn zo. Sterker nog, ik ben van mening dat 8 van de 10 exen niet zo zijn. Het probleem ligt bij die 8 van de 10 toch echt bij de vrouw in kwestie.
Met haar karakter. En haar mening. En haar manieren. En haar wensen. Die zijn in de loop van al die relatiejaren zeker 140 graden gedraaid terwijl die van de man niet heul veul anders zijn dan in het begin van de relatie.
Maar goed, ik kan hier wel een heel verhaal gaan optypen over vrouwen in een relatie die op z’n retour is maar daar hek helemaal geen sin an. Ga eerst eens bij jezelf te rade, mooie vrijgezelle vrouw, voor je je ex voor van alles en nog wat uitmaakt op het wereldwijde web! Dat wil ik je alleen even meegeven.

Hieronder wèl een geestig liedje over een ex trouwens.
Heerlijk gezongen, hilarische tekst.
Ennuh vrouwen, sick whiskey-dick?? Is dat wat ik denk dat het is? 😳

 

 

 

Vleselijke kennismaking

‘Kom je gezellig langs? Gaan we wat drinken en een hapje eten.’, vroeg ze toen ik haar aan de telefoon had. Ik stemde in. Goed, het was dan wel 132 km rijden maar hé, principes zijn om gebroken te worden, niewaar? Ik kende haar al een tijdje maar enkel whapp -en facetimetechnisch. Ik vond haar leuk, zij mij ook. Maar goed, dat ben ik natuurlijk ook. We noemden het geen date want een date is kinderachtig, we noemden het een vleselijke kennismaking.

En dus voerde ik haar adres in m’n foon en ging ik op weg. De weg van de liefde op. Wie zou het zeggen?
Ik had wat leuks aan gedaan. Je kunt wel iets stoms aan doen maar dat zou ook vreemd staan bij een eerste ontmoeting, was mijn gedachte. Door m’n speakers klonken de nummers die ik op een ceedeetje had gebrand, ik zong zoals altijd vrolijk en hardop mee. Ik had er sin an.
Tegen zessen reed ik haar straat in. Nummer 8 moest ik hebben. Ik parkeerde tegenover nummer 24 want er was geen plek voor haar deur.
‘Hooooiiiiiiii’, begroette ze me hartelijk en ze gaf me 2 zoenen. Ik gaf haar het flesje wijn dat ik had meegenomen, een Chateau Swasant Nuf uit 1987. We zaten op de bank, we kletsten wat, we dronken wat, we lachten veel . Tot ik voorstelde wat te gaan eten, ik verrekte van de honger immers.
‘Oh, dat is ook niet echt een nieuwe auto.’, zei ze toen we tegenover nummer 24 aankwamen. ‘Nee, dit is eentje uit 2000.’, antwoordde ik. ‘Maar ik heb ‘m wel gewassen!’ Ze glimlachte lafjes. Ik dacht er het mijne van.
Ik mikte Teun zijn zitje naar de achterbank, er lag zand op de stoel. Ik veegde het eraf en zei dat ze kon gaan zitten. ‘Wat een troep hier.’, zei ze terwijl ze haar voeten tussen de snoepzakjes, sigarendoosjes en Pim’s verpakkingen wurmde. ‘Ja, da’s mijn prullenbak en om de zoveel tijd ga ik Mc’en en mik ik alles weg.’ Ze keek me raar aan. Ik keek raar terug.

Het volume stond op standje knallen en The Osmonds begonnen aan hun Crazy horses. Ik bangde head en speelde luchtgitaar. ‘Wat een kutmuziek!’, schreeuwde ze. Ik zuchtte en zette ‘m zachter. ‘Ik heb een ceedeetje gemaakt met muziek die mijn jongens ook leuk vinden.’, legde ik uit. ‘We gaan dan altijd met ons drieën los.’
‘Nou, ik vind er niks aan.’, zei ze eerlijk. Ik waardeerde dat maar toch stoeide ik met de gedachte haar uit de auto te bonjouren. Kom op zeg! Maar zelfs ik ben niet zó bot.
Ik klikte het volgende nummer aan en omdat ie standaard op shuffle staat wist ik niet wat er kwam. De General Lee-toeter kwam keihard binnen. Ze schrok zich te pletter. Ik heb ook 12 soorten toeters op dat ceedeetje gezet want hilarisch. Ik schoot in een slappe lach om haar reactie. Ze was niet amused.
Weer klikte ik het ceedeetje verder, Barry Manilow met Can’t smile without you volgde. Ook dit vond ze niks en ze werd met de seconde chagrijniger. Mijn gedachten van eruit bonjouren groeiden. Maar zelfs ik ben niet zó bot.
Toen onderstaand nummer kwam en ik vrolijk meezong klikte zij op het volgende-knopje. Ik sloeg linksaf.
En even later weer linksaf.
Bij nummer 48 heb ik haar eruit gebonjourd.

Niemand, maar dan ook NIEMAND, bemoeit zich mijn muziek! Laat dat even duidelijk zijn.

De 132 kilometer terug zong ik zoals altijd alles vrolijk en hardop mee. Onderweg stopte ik bij de McD. want het werd wel weer tijd om die troep in m’n auto weg te mikken.

We vleselijk kennismaak’en!

 

Le tuf de France (part deux)

Na ons hachelijke avontuur tuften we vrolijk dieper Frankrijk in en ik vroeg me af waarom we deze route namen in plaats van de zonroute naar het zuiden. En toen bedacht ik me dat we eerst nog cultuur gingen opsnuiven natuurlijk. Wat is nou een vakantie zonder cultuur opsnuiven, vraag ik je? Oradour-sur-Glane had ik een blaadje zien staan, ik moest daar naartoe. Oorlogfetisjist als ik ben. In dit plaatsje zijn de meest gruwelijke misdaden gepleegd tijdens de oorlog en het ziet er nog steeds zo uit als in 1944. We waren er diep van onder ingedrukt en mocht je daar ooit in de buurt zijn, een aanrader.

De zonroute, of zoals de Fransen zo prachtig zeggen; A7, daar moesten we heen. Ik had een landkaart van Frankrijk op ware grootte over de motorkap gevouwen en zag in een oogopslag, ik ben immers een man 😉, dat er twee opties waren. Optie 1 was een kleine 100 kilometer over een snelweg terug en optie 2 was een tussendoorweggetje van exact 32 kilometer. De keuze was snel gemaakt.
Nu blijken Franse tussendoorweggetjes van exact 32 kilometer in werkelijkheid slecht onderhouden schijtwegen van 847 kilometer te zijn en ik begon me meer en meer af te vragen waarom ik niet naar voormaligje had geluisterd toen ik mijn keuze doordramde.
Zucht.

Halverwege de middag bereikten we dan eindelijk de hemelse weg en ik trok de conclusie dat mijn 14 pagina’s tellende rittenschema wel in de prullenbak gemikt kon worden. (kaartleesgrap alert) Dit tot opluchting van voormaligje, ze is een vrouw immers 😄
Het was bloedheet maar mensen, wat was ik in mijn nopjes! Zonnebrilletje op, overhemd open, armpje uit het raam, lekker muziekje aan en de airco uit. Want die zat toch niet in de Peu. En lekker toeren van tolpoort naar tolpoort. Heerlijk!
Voorbij Lyon werd het heuvelachtiger en ik merkte dat de Peu er wat moeite mee kreeg. Maar ook luid toeterende en met grootlicht seinende auto’s achter me gaven me die indruk. Ik ging uit de meest linkerbaan. Nog verder naar het zuiden werd het zelfs bergachtig en ik moest iets verzinnen om mijn voiture nog enigszins waardig te houden. Ik paste mijn rijtactiek aan. Ik moest wel.
Bij het aanzicht van een berg versnelde ik naar z’n top van 145 en zo knalde ik die berg op. Maar hoe ik het ook probeerde en hoe mijn Peutje ook zo z’n best deed, halverwege viel ik bijkant stil. Tot enorme ergernis van de mede routegebruikers.
Aan alle kanten vlogen auto’s ons voorbij. Auto’s met caravan scheurden ons voorbij. Vrachtauto’s vroemden ons voorbij. Boze boeren op tractors reden ons voorbij. Op een gegeven moment passeerde zelfs het Tour de France peloton ons langs de linkerzijde. Mèn, de schaamte!
Een gendarmeriër op motor vond het mon dieu! en stuurde me naar de meest rechtse baan. De loserbaan. Tussen de zwaar beladen vrachtwagens in. Die met 30 km/u omhoog gaan.
Zucht.
Voormaligje had het hele ritueel niet meegekregen en vroeg waarom ik hier ging rijden. Ik zei dat we er zo af moesten.
Dat de afrit nog 312 kilometer duurde heb ik er maar niet bij gezegd.

De tuffer heeft ons daarna nog 3 keer heen en weer gebracht en is in 2004 overleden.
RIP zacht, mon voiture amour ❤️

Le tuf de France (part une)

 Ik parkeerde gisteren zowaar naast m’n autootje van lang geleden. Nou ja, niet dezelfde want die is in het heetst van de tijd gestorven maar wel hetzelfde type. Een Peugeot 205 Colorline. Een dieseltje. Schitterende wagen. Comfort van m’n kont, uitstraling van m’n kont, vermogen van m’n kont maar wat hebben we een plezier van deze voiture gehad. M’n tuffertje.

Vakantie naar Frankrijk, lang geleden. Zuid Frankrijk dat is want je kunt wel in Noord-Frankrijk resideren maar dan is het nog elke dag een pokke end rijden naar de Middellandse zee, redeneerden wij. Voormaligje reed het eerste stuk want ik had waarschijnlijk de avond ervoor onze aanstaande vakantie gevierd met zwagert want zo ging dat lang geleden.
De auto tot de nok gevuld, de tank vol diesel en de banden op volle hardheid. En ja hoor, dat vond voormaligje niet fijn rijden. Zucht, vrouwen….. Ergens bij een tankstation stopten we voor de eerste pauze en één van ons betaalde binnen de tankbeurt en één van ons liet wat lucht uit de banden glippen. Ik laat even in het midden wie wat deed maar laten we voor het verhaal maar aannemen dat voormaligje het laatste deed.
Midden op de Periferique, net voorbij Parijs, kwamen allemaal Fransosen en Fransoosters naast ons rijden. Druk zwaaiend en wijzend probeerden ze mij iets duidelijk te maken. Maar ik spreek geen woord Frans gebarentaal dus zwaaide ik vrolijk terug. Ze zullen het wel leuk vinden, een Nederlands stelletje in zo’n petit Frans autootje, dacht ik.
Plots zag ik witte rook langs mijn raam fladderen. Huh? Ik draaide mijn raampje open en zag dat de rook bij het linkervoorwiel vandaan kwam. Stond mijn voorband bijna in de fik! Ja hallo! Had niemand me even kunnen waarschuwen? Arrogante Fransen! Zucht.
Bij een tankstation koelden we de band af met water en pompte ik beide voorbanden op, op gelijk niveau.

Een vriendelijke Frans kwam naar ons toegelopen en vroeg me of ik hem kon helpen. Tenminste, dat begreep ik. Ik spreek geen woord Frans. De scooter van zijn zoon stond achter het tankgebouw geparkeerd want was stuk en hij wilde ‘m achterin zijn auto hebben. Tenminste, dat begreep ik. Ik spreek geen woord Frans. Tuurlijk wilde ik de man helpen, ik ben tenslotte niet voor niets een menseninnoodredder. De man gaf me een wit overallgeval zodat mijn zomerse outfit (overhemd, korte broek, slippers, zonnebril) niet onder de smerige smeer zou komen te zitten. Nou zeg, wat een sympathieke geste van die vriendelijke man, dacht ik. Ik hoefde niet eens al mijn kracht te gebruiken, in een wip stond de scooter achterin. De man gooide de achterdeuren van zijn auto dicht, bedankte me uiterst vriendelijk en reed zwaaiend weg.
Onze Peu was ook weer klaar voor gebruik, wij vervolgden onze weg. “Heb jij nou net geholpen een scooter te stelen?”, vroeg voormaligje. “Nee joh, die was van zijn zoon.”, antwoordde ik.
Toch? TOCH? 😬🙄

Vakantie plannen

Mijn hart maakte een klein sprongetje toen ik las dat Verkeerspark Assen een doorstart heeft gemaakt. Niet in Assen maar in het prachtige Appelscha te Friesland (oh, da’s dan weer jammer) op park Duinen Zathe.
Ik heb mooie herinneringen aan Verkeerspark Assen. Nou ja, mooie herinneringen? Ik weet nog dat we altijd met verjaardagsfeestjes van vriendje Richard daarheen gingen. En dat ik het altijd leuk vond. Dus ja, eigenlijk wel mooie herinneringen.
En ik ben er 5 jaar geleden op mijn eerste solo-vakantie met Sam geweest, Teun was nog te klein. Maar dat was niet zo’n succes. Het was niet al te best weer, er waren geen gewillige vrouwen/moeders er was geen ruk te doen en Sam was nog net iets te klein om zelf in de karretjes te rijden en zat hij dus bij mij op schoot terwijl ik mij het schompes trapte in dat veel te krappe autootje. Zucht, en dan de mensen maar zeggen dat ik het alleenstaande vader zo makkelijk heb…….. 
Toen Teun oud en groot genoeg was om ook mijn jeugdherinnering te ervaren, ging Verkeerspark Assen ineens failliet. Tsss, de lutsers! Zucht, en dan de mensen maar zeggen dat ik het alleenstaande vader zo makkelijk heb…….. 

Maarrrrrrrrrrrr, ze zijn er weerrrrrr! En da’s goed nieuws voor mijn vakantieplannen.
Verkeerspark Assen in Appelscha kan ik mooi bijschrijven op de vakantie to-do-list 2017. En die raakt alweer aardig vol, kan ik melden.
Ik heb de lijst gisteren even doorgenomen met de jongens.

Casa di moeke; JAAAAAAH! 😄

Hoornseplas; JAAAAAH! 😃

Pyramides van Gizeh; mwoah nee. 😬

Verkeerspark; JAAAAAAH! 😃

Papiermolen; JAAAAAAH! 😃

Niagara watervallen; mwoah nee. 😕

Disneyland Florida; mwoah nee. 😝

Bioscoop Cars 3 en Smurfen 3; JAAAAAAAAAH! 😁

Hangende tuinen van Sexbierum; NEE! 😬

Truckstar festival; JAAAAAAAAH! \😃/

Krugerpark; mwoah nee (er is toch wel een dierentuin in de buurt?) 😞

Johan Cruijff veldje; JAAAAAAH 😃⚽️

Papa, zoek ook nog ff iets uit waar jij vrouwen op de kop kunt tikken. Wij redden ons wel…………. 

Zo fijn dat de jongens al een eigen meninkje ontwikkelen en dat we samen onze vakantie kunnen plannen. Het wordt zo voor een alleenstaande vader als ik alleen maar makkelijker. 

Ik ❤️ dat.