Uitrusting

Vorige week was hier de weg afgesloten. Ik pissed want nu moest ik op de vroege ochtend een heel end omrijden. Eenmaal op het werk vernam ik dat een vrachtwagen van de weg was geraakt, de hulpdiensten waren bezig met bergingswerkzaamheden. Ik had begrip.
De chauffeur was in slaap gevallen en in de berm gedonderd en ook daar had ik begrip voor. Of begrip? Ik kon het me voorstellen. Nachtwerk wordt zwaar onderschat namelijk.
Ik had gisteravond een soortgelijke situatie op diezelfde weg. In mijn enthousiasme en mijn gevoel voor verantwoordelijkheid liet ik, na mijn noodgedwongen nachtdienst, de avonddienst erna staan. Even bikkelen zoals ik dat vroeger zo vaak deed.
Tegen 23’en reed ik naar huis en op de lange, donkere weg langs de hei voelde ik dat ik aan het vechten was tegen de slaap. Dank god voor die nieuwe geribbelde belijningen van tegenwoordig!

De verhouding arbeid-rust wordt in mijn branche nogal eens onderschat. Door planners (als de dienst maar dicht zit) maar ook zeker door de medewerkers zelf (dat doe ik wel even). En vooral nachtdiensten zijn gewoon een aanslag op je lichaam, zo simpel is het.
Ik vind het daarom belangrijk dat ik (maar ook collega’s) na een nachtdienst uitgerust in de auto naar huis stap. Helemaal nu het weer een stuk baggerder wordt en de ochtendspitsen drukker en drukker. Mijn werkgever zal het er niet mee eens zijn maar ja, er zijn wel meer zaken waarin wij van mening verschillen. Ik vind dat een powernapje tijdens een nachtdienst, mits mogelijk, moet kunnen. Even de ogen dicht, even opladen, ik vind dat heel normaal. Door allerlei omstandigheden kan het immers voorkomen dat je niet aan je rust bent gekomen voor een nachtdienst.
Niet dat je met je dekbed, je kussen, je pyjama en je slaapmuts op dienst moet verschijnen natuurlijk maar zodra je verneemt dat de ogen zwaar worden, dan moet je ze even kunnen sluiten. Zo denk ik erover.

Ik ben een grootheid in powernappen. Alhoewel ik dat wel heb moeten leren.
In het begin van mijn boomende carrière ging het wel eens mis. Ik werd eens wakker met m’n handen op m’n buik en met m’n vingers in elkaar gestrengeld. Pijnlijk! En ook viel ik eens in slaap met m’n hoofd achterover en m’n mond open. Kaak op slot. Pijnlijk!!
Maar de lolligste was toch wel die ene keer dat ik op de wc in slaap viel. Na een minuut of 20 schrok ik wakker, keek op m’n horloge en wilde opstaan. M’n benen waren compleet gevoelloos geworden door de rand van de pot, ik zakte door m’n hoeven, knalde met m’n gezicht tegen de wc-deur en lag daar een dikke minuut roerloos tussen wc-pot en deur tot er weer wat bloed door m’n beenaderen stroomde en ik op kon staan.
God, wat ben ik blij dat niemand dat weet zeg! Dat zou even een flinke deuk in mijn imago geven!

We uitrust’en!

Advertenties

Vaarwel vriend

Met pijn in mijn hart, een ferme kras op mijn ziel en met de tranen nader dan het huilen moet ik hier mededelen dat mijn trouwe vriend niet meer is. Jarenlang waren we onafscheidelijk maar zoals alles een einde heeft (behalve een worst, die heeft 2), is ook aan deze onafscheidelijkheid abrupt een einde gekomen.
Vaarwel vriend.

Ik stond vorige week, na het douchen, naaktgetorst voor de spiegel mijn tanden te poetsen. En, zoals elke man doet, kon ik het niet laten om het bovenlijf even goed te bekijken. Even de boel aanspannen, even de boel heen en weer laten rollen, je kent het wel. En om eerlijk te zijn, dat zag er nog best indrukwekkend uit hoor. Voor iemand van mijn statuur, leeftijd en lengte zeker.
Maar lieve lezer, nadat ik klaar was met tandenpoetsen en ik uit de badkamer wilde lopen viel mijn oog op het zijaanzicht van het pachtlijf in diezelfde spiegel.

MIJN LIEVE HEMEL!!!!!!
WAT EEN DIKKE PENS!!!!!!!!!!

Ik stortte op m’n knieën op de koude badkamervloer. Janken mensen! Janken! Als een speenvarken. Ik was er kapot van.

Een dikke 27 jaar heeft m’n prachtlijf me bijgestaan, me ontwikkeld, aanslagen overleefd, littekens gevormd, vrouwen betoverd, mannen gejaloerst en opeens en volkomen abrupt is dat nu voorbij. Ik typ dit met biggeltranen.

Nu heb ik alleen m’n humor nog…………………..

Ik aan Zee

Een man van mijn postuur statuur moet zo nu en dan naar zee. Dat zeg ik.
En dat deed ik dus gisteren. Het was er tenslotte weer weer voor. Op de social media werd mij aangeraden het strand bij Wijk aan Zee aan te doen, ik vond dat een prima idee.
Na het werk en na de nodige dut was het half 6 dat ik de voiture naar het westen des lands stuurde. Meer mensen hadden datzelfde idee, merkte ik, want ik rolde van file naar langzaam rijden naar file naar langzaam rijden.
Randstad……………..zucht.
Klokslag 19.07 uur parkeerde ik de auto en 13 seconden later (ik parkeer heul snel) liep ik de zee tegemoet. Het voelde als thuiskomen. Ik keek eens rond, zag dat er nog best wat mensen waren en ik realiseerde mij iets; Zou ik nog de enige met een heuptasje zijn?

Het prachtlijf seinde dat het gevuld moest worden met v&v (voedsel & vocht), ik ging de eerste de beste strandtent die ik tegenkwam naar binnen. Dat deze strandtent niet bij mijn duiningang maar bij de andere ingang 36 kilometer naar rechts lag, keek ik niet van op. Zucht. Maar ja, het gaf mij de kans om even langs de branding te huppelen.
De snelle hap slikte ik met een glas cola weg want het zweet gutste op plekken waar ik geen zweet wil hebben te gutsen.
Ik zocht en vond een rustig plekkie om wat baantjes te trekken maar ik had helemaal geen zwembroek, badmuts, vliezen en handdoek mee dus dat liet ik achterwege. Ik ging tot m’n knieën in zee staan en voelde de kracht van het machtige vochtige monster.
Recht tegenover de zon (heel toevallig! Zie foto) ging ik op het strand zitten, legde een sigaartje op de lip en mijmerde wat voor me uit. Wat zou het gaaf zijn als ik hier kon wonen. Zou hier een vrouw werk voor me zijn? Hoe gaaf zou dat voor de jongens zijn? Weten ze hier echt niet hoe handig een heuptasje is?

Mijn plan was om de ondergaande ploert in zee te zien zakken en een foto te maken maar -zucht- telefoon leeg. Ik vliesde het ritueel dan maar op m’n net en vertrok richting het midden-oosten des lands. Om half 11 was ik thuis, ik had een prachtige avond gehad.

En nu maar hopen dat het geholpen heeft tegen mijn gepsoriasiste scheenbenen.

We ik aan zee’en!

Ik ben verdrietig

Nou ja, verdrietig? Dat is misschien een wat te groot woord. Verdrietigjes is het eigenlijk meer.
Dat ik-wil-grijs-haar fetisjisme van me begint namelijk een beetje sneu te worden. Het wil me maar niet lukken een nestorische blik te groeien en ook het grijs-laten-vervenidee heb ik laten varen want dat was toch niet zo’n succes als waar ik op gehoopt had. Dus swa, niets aan te doen, even slikken en weer doorgaan, wat niet is kan nog komen.

En dus verlegde ik mijn interesse naar mijn onderhoofd. Want dat kan ik wel gewoon in de spiegel zien, haha! In mijn snor en in mijn baard kom ik zo nu en dan wel ’s een verdwaald grijs/wit haartje tegen en zo’n ringbaardgeval zal mij best wel staan, dunkt me. Dus moet ik ze laten groeien om dit resultaat te kunnen beoordelen en dat is precies wat ik heb gedaan. Waar ik normaal gesproken het liefst glad als een babykont tevoorschijn loop heb ik mij de afgelopen 2 weken nachtdienst niet geschoren.
Maar je raadt het al. Het resultaat na 14 dagen scheerloos doen was diep droevig. Alhoewel ikzelf vond dat het er wel ruig uitzag was er werkelijk niemand die het opviel. Niemand die vroeg; ‘Goh, laat jij je baard staan?’ of zei; ‘Hé, dat staat je leuk/stoer/woest aantrekkelijk.’ En waarom? Omdat ik de baardgroei van een zesjarig meisje heb, dat is waarom!
En dus heb ik het scheermes er maar weer overheen gehaald. En nu ben ik dus ietwat verdrietigjes.

Ik geloof dat ik me maar neer moet leggen bij het veeeeeeeel te langzaam grijs worden. Het is niks en het zal ook niks worden. En dat is best ruk want ik ben er van overtuigd dat ik hierdoor verscheidene schurkenrollen in grote blockbusters mis loop. En dat is voor jou, lieve lezer, ook weer spijtig want nu zal je me nooit op het witte doek zien schitteren.

We verdrietig’en!

Verbrande kop

Zucht, heb ik weer. Ik loop met een verbrande kop rond.
Weet je hoe irritant dat is? En dat je er altijd achter komt als het al te laat is.
Maar ja, is het niet zo dat als je ‘eigenwijs’ in de dikke van Dale opzoekt, je mijn foto ernaast ziet staan?

En ja, ze hadden bij de behandelkliniek gewaarschuwd dat de zonnebanken een keer of 36 sterker zijn dan de gewone huis-tuin-keuken zonnebanken.
En ja, ze hadden bij de behandelkliniek gewaarschuwd dat je er het beste een sok omheen kunt doen.

Maar ja, is het niet zo dat als je ‘eigenwijs’ in de dikke van Dale opzoekt, je mijn foto ernaast ziet staan?

24/7 ziek

Leven met een niet te genezen ziekte is ruk.
Hoewel, niet te genezen? Ik ben ervan overtuigd dat de medische wereld (lees farmaceutische industrie) bewust ziekten in stand houdt maar daarover wellicht een andere keer.

Ik leef met een niet te genezen ziekte. Ik leef nu al een jaar of, tja geen idee eigenlijk (jaar of 10,15,20,25?) met een niet te genezen ziekte. Of eigenlijk is het een aandoening, een niet te genezen aandoening; Psoriasis. Een huidziekte waarbij de celdeling van de huid versneld gaat en hierdoor rode, droge, schilferige plekjes ontstaan. Deze plekjes jeuken als de ziekte maar met zoutbaden, lichttherapie, crèmepjes, zalfjes, pilletjes en vooral NIET KRABBEN! is deze jeuk aardig onder controle te houden.
De behandeling met zoutbaden en lichttherapie wordt voor 30 behandelingen per jaar vergoed. Ikzelf start hier, net als de meeste patiënten trouwens, in het voorjaar (vanaf volgende week weer!) mee. Hierna ben ik dan voor het grootste gedeelte van de plekjes af en kan ik ongestoord blootgebeent en blootgetorst de zomer ingaan.

Maar het probleem zit ‘m in de tijden dat ik op mezelf als behandelaar ben aangewezen. Doorgaans in de wintermaanden. Dan moet ikzelf zonnebaden. Maar ja………..winter, duh. Dan moet ik mezelf insmeren. Maar ja……..gedoe, duh. De zalf moet ten eerste op alle plekjes aangebracht worden en, om eerlijk te zijn, dat is al een hele onderneming. Dan moet de zalf zeker een half uur intrekken. En daarna moet ik het goed afdouchen. Maar met mijn onregelmatige diensten is dit gewoon niet te handhaven. Ik heb er de tijd simpelweg niet voor. En om nou mijn bed helemaal onder de crème te smeren, daar pas ik ook voor.
Daarom vroeg ik vorig jaar om medicijnen want dat gesmeer kwam me de keel uit. Ik kreeg ze. Een potje met hele kleine pilletjes en een potje met flinke units. Ik moest de dosering per week opbouwen. Van de kleine pilletjes kreeg ik opvliegers, van de grote pillen werd ik hondsberoerd. Daar ben ik dus mee gestopt.

Waar ik voorgaande jaren uitkeek naar de professionele behandeling vanwege de jeuk kijk ik er nu reikhalzend naar uit vanwege pijn.
Het is me enkele weken geleden in de rug geschoten en sindsdien verrek ik af en toe van de pijnscheuten in m’n onderrug. Ik weet niet of er een verband is hoor maar er bestaat een kans dat psoriasis naar binnen slaat met reuma tot gevolg. En hoewel ik liever pijn heb dan jeuk, is reuma toch wel even een heel ander kopje thee.
Me dunkt.

Volgende week hoor ik meer.

Schaars getijd

witlof

Schaars getijd, wasda nou weer, Manus? Jij woordenverzinnert jij! Nou, wat denk je zelf? Schaars gekleed is niet veel om het lijf hebben. Ergo, schaars getijd is niet veel tijd hebben. Duh.

De beetje vaste lezer hier weet het inmiddels, ik heb veel te weinig vrije tijd. Dat wil zeggen dat ik veel te weinig tijd heb zonder verplichtingen. Dat ik doen en laten kan wat ik maar wil. Eigenlijk is veel te weinig een understatement want in principe heb ik in de 4 weken maar 1 zaterdag volledig vrij.

(ruimte voor een aaaaaaaaaahw, gossie momentje)

Maar goed, ik heb daar nou eenmaal voor gekozen dus ik moet niet zeiken. Oh, eigenlijk wel. Momentje, zo terug……………….
Nu begrijp ik als geen ander dat jij er wellicht van baalt dat ik zoveel geen tijd heb voor sociale / vriendschappelijke / romantische / seksuele (doorhalen wat niet van toepassing is) dingen maar laat ik daar nu iets op verzonnen hebben!

Ik geef hier aan wanneer ik tijd heb voor sociale / vriendschappelijke / romantische / seksuele (doorhalen wat niet van toepassing is) dingen en dan kan jij dat vastzetten in je agenda. Hoe briljant is dat?
Pen en agenda bij de hand? Komt tie;

Zaterdag 11 februari – zaterdag 11 maart – zaterdag 8 april – zaterdag 6 mei – zaterdag 3 juni – zaterdag 1 juli – zaterdag 26 augustus – zaterdag 23 september – zaterdag 21 oktober – zaterdag 18 november – zaterdag 16 december.

Pik een datum, zou ik zeggen!

Wens je nu de sociale en/of vriendschappelijke dingen aan je voorbij te laten gaan en ga je puur voor de romantische en/of seksuele dan moet ik je wel even wijzen op mijn, voor dit soort zaken, beschikbare periode. Van zondag 26 maart tot en met 29 oktober dat is. Tijdens deze zomertijd is het eigenlijk vrij eenvoudig; Jij regelt de avond, ik regel de love ❤💛💚💙💜💞💕💝💘💖💗💓🖤

Hé, laat daar nou een lekkah nummah over gemaakt zijn! Nah zeg, wat een toeval!

We schaarse getijd’en!