Vrouwen dansen, mannen sjansen

Ken je die uitdrukking? Zal wel niet want volgens mij heb ik ‘m net zelf verzonnen (oh, ff een © erbij doen! Vrouwen dansen, mannen sjansen ©). Vrouwen sloven zich uit – mannen kijken, kiezen en scoren.

Een beetje vrouw moet kunnen dansen. Dat zeg ik. Sterker nog, weinig woest aantrekkelijker dan een prettig dansende vrouw. Want dat is wel een vereiste, het moet er wel prettig uitzien. Een beetje lullig op de maat heen en weer bewegen is niet genoeg, je moet het ritme voelen. Dan heb je heul snel de aandacht van mannen. Of wacht, dan heb je de aandacht van mij. De meeste mannen kijken met hun pielemoos, ik ben toch iets kritischer.

Ik was eens met mijn damesvoetbalteam op stap naar een discotheek. Zo’n megageval waar 100 miljoen hormonale pubers waren. Al snel had ik in de gaten dat ik de Padre Fernantius in de hele toko was dus koos ik een plekje aan de bar. Wat eigenlijk altijd een prima plek is trouwens! Mijn meiden gingen hun gang, feesten zoals ze konden. Ik genoot.
Mijn oog viel op een groepje meiden op de dansvloer. Vier meiden. Met allemaal testosteronboys eromheen. Of eigenlijk om drie van het groepje. Het vierde meiske was, hoe zal ik het brengen, niet de mooiste. Beetje gezet en klein. En zij was duidelijk mee om de kosten te delen ofzo. Want dat doen meiden/vrouwen. Ze nemen altijd een ‘lelijkerd’ mee om zelf meer in de spotlichten te staan.
Vrouwen………..zucht.

MAAR ZIJ KON DANSEN, MENSEN!!
Zij had me daar een partij ritmegevoel! Ik vond dat fantastisch om te zien.
Ze werd compleet genegeerd door de jongens in de buurt en ook haar vriendinnen keken niet naar haar om. Ik vond het sneu voor d’r.
Push up van de Freestylers kwam. Oe, lekkah nummah! M’n lijf begon te vibreren. M’n zwarte wortels begonnen te klepelen. Het was tijd om m’n dansmoves te showen.

Nou lieve lezer, je kunt natuurlijk wel raden hoe dit afliep. Het meiske heeft een hele leuke en gezellige avond gehad met ‘die ouwe vent’. En die vriendinnen heb ik tussen neus en lippen geadviseerd wellicht wat minder make up te gebruiken 🤡😉.

Ze zouden zo’n verhaal eigenlijk eens moeten verfilmen ofzo.

We prettig dans’en!

Vleselijke kennismaking

‘Kom je gezellig langs? Gaan we wat drinken en een hapje eten.’, vroeg ze toen ik haar aan de telefoon had. Ik stemde in. Goed, het was dan wel 132 km rijden maar hé, principes zijn om gebroken te worden, niewaar? Ik kende haar al een tijdje maar enkel whapp -en facetimetechnisch. Ik vond haar leuk, zij mij ook. Maar goed, dat ben ik natuurlijk ook. We noemden het geen date want een date is kinderachtig, we noemden het een vleselijke kennismaking.

En dus voerde ik haar adres in m’n foon en ging ik op weg. De weg van de liefde op. Wie zou het zeggen?
Ik had wat leuks aan gedaan. Je kunt wel iets stoms aan doen maar dat zou ook vreemd staan bij een eerste ontmoeting, was mijn gedachte. Door m’n speakers klonken de nummers die ik op een ceedeetje had gebrand, ik zong zoals altijd vrolijk en hardop mee. Ik had er sin an.
Tegen zessen reed ik haar straat in. Nummer 8 moest ik hebben. Ik parkeerde tegenover nummer 24 want er was geen plek voor haar deur.
‘Hooooiiiiiiii’, begroette ze me hartelijk en ze gaf me 2 zoenen. Ik gaf haar het flesje wijn dat ik had meegenomen, een Chateau Swasant Nuf uit 1987. We zaten op de bank, we kletsten wat, we dronken wat, we lachten veel . Tot ik voorstelde wat te gaan eten, ik verrekte van de honger immers.
‘Oh, dat is ook niet echt een nieuwe auto.’, zei ze toen we tegenover nummer 24 aankwamen. ‘Nee, dit is eentje uit 2000.’, antwoordde ik. ‘Maar ik heb ‘m wel gewassen!’ Ze glimlachte lafjes. Ik dacht er het mijne van.
Ik mikte Teun zijn zitje naar de achterbank, er lag zand op de stoel. Ik veegde het eraf en zei dat ze kon gaan zitten. ‘Wat een troep hier.’, zei ze terwijl ze haar voeten tussen de snoepzakjes, sigarendoosjes en Pim’s verpakkingen wurmde. ‘Ja, da’s mijn prullenbak en om de zoveel tijd ga ik Mc’en en mik ik alles weg.’ Ze keek me raar aan. Ik keek raar terug.

Het volume stond op standje knallen en The Osmonds begonnen aan hun Crazy horses. Ik bangde head en speelde luchtgitaar. ‘Wat een kutmuziek!’, schreeuwde ze. Ik zuchtte en zette ‘m zachter. ‘Ik heb een ceedeetje gemaakt met muziek die mijn jongens ook leuk vinden.’, legde ik uit. ‘We gaan dan altijd met ons drieën los.’
‘Nou, ik vind er niks aan.’, zei ze eerlijk. Ik waardeerde dat maar toch stoeide ik met de gedachte haar uit de auto te bonjouren. Kom op zeg! Maar zelfs ik ben niet zó bot.
Ik klikte het volgende nummer aan en omdat ie standaard op shuffle staat wist ik niet wat er kwam. De General Lee-toeter kwam keihard binnen. Ze schrok zich te pletter. Ik heb ook 12 soorten toeters op dat ceedeetje gezet want hilarisch. Ik schoot in een slappe lach om haar reactie. Ze was niet amused.
Weer klikte ik het ceedeetje verder, Barry Manilow met Can’t smile without you volgde. Ook dit vond ze niks en ze werd met de seconde chagrijniger. Mijn gedachten van eruit bonjouren groeiden. Maar zelfs ik ben niet zó bot.
Toen onderstaand nummer kwam en ik vrolijk meezong klikte zij op het volgende-knopje. Ik sloeg linksaf.
En even later weer linksaf.
Bij nummer 48 heb ik haar eruit gebonjourd.

Niemand, maar dan ook NIEMAND, bemoeit zich mijn muziek! Laat dat even duidelijk zijn.

De 132 kilometer terug zong ik zoals altijd alles vrolijk en hardop mee. Onderweg stopte ik bij de McD. want het werd wel weer tijd om die troep in m’n auto weg te mikken.

We vleselijk kennismaak’en!

 

Mijn grote liefde

Het is al weer even geleden dat ik over mijn grote liefde schreef, viel me op. Ergens in December was het. En dat kan natuurlijk niet, dat begrijp ik heus wel. Jij, lieve lezer, wilt natuurlijk op de hoogte blijven van mijn grote liefde.
Muziek dat is. Want er is weinig dat mij meer genot brengt dan muziek.
Dus ga er maar even goed voor zitten, hier komt tie!

Zoals elk jaar open ik het seizoen van de zomerhit al redelijk vroeg in april en zie ik wel weer waarmee de traditionele radiostations, deejay’s en overig muzikaal gepeupeltjes mee komen. De kans dat ze mijn pareltje overnemen is minder dan gering om de simpele reden dat ik niet met tegenwoordige troep kom. Omdat ik niet naar de radio luister, behalve Radio 10 op het werk, en ik dus geen tegenwoordige troep hoor (mocht er dit jaar nog een enorme knijter, net als vorig jaar, op de proppen komen, zal ik hier natuurlijk met gezwinde spoed mea culpa’en, maar dat is logisch).

Mijn zomerhit is deze keer van een Nederlandse band met internationaal geluid. En met internationaal geluid bedoel ik strak Amerikaans geluid en niet dat stonecole Engels van sommige Nederlandse bands. Het waren de jongens achter ‘Late at night’ en Rio’ (mijn zomerhit van 2016 want Olympische Spelen!) van Maywood en dan heb je bij mij al gauw een streepje voor. Een man der mannen als ik schaamt zich daar totaal niet voor. Late at night is werkelijk een schitterende plaat en telkens als ik ‘m hoor, houdt mijn lijf zich niet stil en mòèt ik hèt dansje doen…….🕺🏼
Net zo min schaam ik me ervoor dat ik een Barry Manilow-fan (Fanilow) ben trouwens. Man, is toch schitterende muziek! 🎶You know I can’t live without you🎶 Maar ik dwaal af.

Diesel, daar heb ik het over. Diesel met Sausalito summernight. WAT-EEN-GEWELDIGE-PLAAT!
Die gitaar aan het begin (en door het hele nummer heen) is briljant en zodra het nummer echt begint waan je je dik 5 minuten in zo’n kast van een cabrioletterige Amerikaan op zo’n eindeloos lange weg in de USA de ondergaande zon tegemoet.
Het nummer strandde op nummer 35 in de top 40 in oktober 1980 maar dat heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat ik toen 9 jaar oud was en ik nog weinig invloed op de muziek had. In Amerika deed ie het beter, nummer 25 en in Canada werd het zelfs nummer 1.
Nou, dan kun je gerust spreken over een fantastische plaat.
En mijn jongens vinden het ook een lekker nummer dus rust ik mijn casus.

Ik hoor ‘m wel eens voorbij komen op Radio 10 maar dat is dan altijd de radioversie. En die is ruk. (kap eens met die radioversies, radiostations!)
Hieronder het hele complete en totale nummer.
Ik zou zeggen; GENIET!

Ik lees net dat ze weer bijelkaar zijn en dat ze een nieuw album aan het opnemen zijn.
Mag ik ‘jottum’ zeggen? Ja, dat mag ik zeggen.

Tante Gerda

fats

🎶I found my freedom – on Blueberry Hill🎶
Wij hadden vroegah grote feesten thuis. Of eigenlijk drukbezochte feesten. Verjaardagfeesten, zijn dat. Wij waren zelf met ons zessen dus dat waren 5 verjaardagen in een jaar. En omdat mijn vader iets van 36 broers en 28 zussen had en ze ook allemaal op onze verjaardag kwamen kun je in principe dus best wel spreken van drukbezochte verjaardagsfeesten.
En zo als in de seventies gebruikelijk was ging, zodra er genoeg drank in de mens zat, het volume van de muziek omhoog en werd er luid meegeblèrt met de knijters van toen. Fats Domino met Blueberry Hill was één van die knijters die regelmatig voorbij kwam want mooi nummah.
Ik denk dat ik zo rond de 8 jaar moet zijn geweest dat ik me wat ging verdiepen in muziek en dat hield in dat ik niet alleen de melodie en het ritme belangrijk vond maar óók de teksten wekten mijn interesse.

🎶I found my freedom – on Blueberry Hill🎶
Tientallen volwassenen zag ik telkens weer inhaken bij dit nummer en ik moet een jaar of 12 zijn geweest dat ik me af ging vragen of het wel klopte wat ze zongen. Fats zal ongetwijfeld zijn vrijheid hebben gevonden op die heuvel, redeneerde ik, maar het rijmt voor geen meter.

🎶I found my freedom – on Blueberry Hill🎶
Ik denk dat ik een jaar of 14 moet zijn geweest dat ik er toch overtuigd van was dat het ‘thrill’ moest zijn want dat rijmt wél op hill. En, laten we eerlijk zijn, je kunt best een kik krijgen op een heuvel, toch? Misschien was er wel een prachtig uitzicht? Of rolde Fats er steeds vanaf? Bloeiden er schitterende bloemen? Of heeft hij misschien zijn eerste vriendinnetje daar voor het eerst gefatst?

🎶I found my freedom – on Blueberry Hill🎶
Ik denk dat ik een jaar of 16 moet zijn geweest dat ik er genoeg van had. Ik rukte de naald van de plaat en zei dat het toch echt ‘thrill’ was waar Fats over zong. Het werd doodstil in de volle kamer. Je zag mensen denken. Zou het?
Op eentje na, tante Gerda. De flinkert. Letterlijk ook. Tante Gerda was er zeker van dat het ‘freedom’ was en serveerde me af op een arrogant toontje. Ik gaf haar een bitchslap ging weer zitten maar zwoer in mezelf dat ik het zou bewijzen. “Wedden om een geeltje?”, zei ze er nog arrogant bij. Ik nam de weddenschap aan.

🎶I found my freedom – on Blueberry Hill🎶
Ik was 20 toen ik met mijn vriendinnetje in de bibliotheek liep en we tegen een map met songteksten aanliepen. Ook ‘Blueberry Hill’ zat daar tussen. GOTCHA, dacht ik!
Bij de eerstvolgende verjaardag kon ik het niet laten om tante Gerda even terecht te wijzen en haar met exhibit A om de oren te slaan. Bulder, schater -en uitlachen van de menigte in de kamer vielen haar ten deel, ze was zichtbaar pissig.
Maar eerlijk is eerlijk, ze gaf me 25 gulden, ik had de weddenschap gewonnen.

🎶I found my thrill – on Blueberry Hill🎶

Bodemlijn van deze anekdoot is; Ga niet met mij in discussie over muziek want ik Leo Blokhuis je helemaal de moeder.

We Fats Domino’en!

Lekker begin

intro

Er gaat niets boven een gillende, jankende of rockende gitaar aan het begin van een lied, dat zeg ik. Man, wat hartje ik lekkere intro’s.
Onderstaand nummer heeft mijn alltime favoriete intro evah. Die eerste 1 minuut en 11 seconden; STRAKKE POEP! (luister dan!)
Ik draai dit vaak als ik ergens naartoe moet en ik mijn emoties wat onder controle moet krijgen. Naar een slecht nieuwsgesprek. Naar een goed nieuwsgesprek. Naar een sollicitatiegesprek. Naar een date. Naar een korfbalwedstrijd van Sam. Naar de McDrive. Naar de douche. Je kent het wel.

Mèn, wat een lekkere intro (lekkah nummah trouwens) is het. Of had ik dat al gezegd?

En dat doet mij afvragen, lieve lezer; Wat is nou jouw alltime favoriete intro evah?

 

 

Stiekem oefenen

Wat veel mensen niet over me weten is dat ik nogal muzikaal ben ingesteld. Ik ken werkelijk een hele shitload aan liederkes helemaal uit m’n hoofd en vaak weet ik ook nog wel een weetje te vermelden over de artiest in kwestie. Ook de juiste toonhoogtes, de correcte intonaties, de lengte van de uithalen en de gitaar danwel drumsolo’s weet ik tot in de gedetailleerde puntjes uit mijn hoofd. Maar laat ik vooral de teksten niet vergeten. Die vind ik net zo belangrijk als de melodie. Ik weet waar die dingetje over gaat, swa!
En al deze dingen zijn vanzelfsprekend reuze handig bij een avondje karaoke. Geweldige avonden zijn dat, karaokeavonden. Ik hartje karaokeavonden. Er kunnen niet genoeg karaokeavonden zijn, dat zeg ik.

Maar ja, Paradise by the dashboard light, I’m too sexy, Thank God I’m a countryboy en The time of my life gaan ook vervelen natuurlijk. Vooral bij de toehoorders.
En daarom, lieve lezer, ben ik stiekem en in het geniep aan het oefenen op vers materiaal. Met de gordijnen dicht ben ik onderstaand nieuw liedje aan het instuderen. En deze keer boeit het me niet zoveel waar het lied over gaat. Ik versta er geen ruk van. Er komt ‘corazon’ in voor en de titel is Sofia dus ga ik er maar vanuit dat het over het bevruchten van Sofia gaat.

Maar met alleen de zang ben ik er nog niet, ben ik bang. Kom op zeg, het is 2016, daar kom je echt niet meer mee weg tegenwoordig. En dus ben ik er ook danspasjes bij aan het inleren. Niet nagedaan hoor. Nee, mijn eigenste choreografie!
Ik wil er niet teveel over prijsgeven maar kan wel zeggen dat ik bij de ‘se que no se que no’ een stap naar voren en weer terug doe en dat ik bij ‘soy oy oy oy’ met m’n vlakke handen vooruit voor m’n tors heen en weer zwaai.
Je zou het eigenlijk moeten zien.

Ik ga me nog even in het zweet werken. Verder perfectioneren.
Wie weet tot gauw tijdens een heerlijk avondje karaoken?

We stiekem oefen’en!

(ps. ik vind dat ‘Iedereen is van de wereld’ van The Scene op 1 moet bij de top 2000 dit jaar)