Omdenken

Puppy

Gisteren was mijn enige volledig vrije dag in de 4 weken (aaaaah gossie, hoor ik je denken. Ja lieve lezer, vrije tijd is niet aan mij besteed) en ik had werkelijk weer eens geen idee wat te doen met zo’n zee aan vrije tijd. Ik besloot de plaatselijke puppytrainingsclub te bezoeken. Je weet nooit wie ik daar eventueel zou kunnen treffen, redeneerde ik. En ik trof het. Het was er druk en ik telde maar liefst vier gescheiden vrouwen met hun excuuspuppy’s. Het winterse lentezonnetje scheen volop, ik ging voorover leunend tegen het hek staan en trok m’n zonnebril strak tegen m’n hoofd. Heerlijk, zo uit de wind! De groep liep wat rond, rende wat rond, sprong wat rond, commandeerde wat rond en lachten wat af met hun jonge hondjes. Het was een jolijt van jewelste.

Na een kleine 3 kwartier had ik genoeg gezien. De training was ook klaar trouwens. De baasjes namen plaats aan de picknicktafels in de hoek van het trainingsveld, de puppy’s konden nog even gezamenlijk spelen. Keffend en rollebollend doken ze over elkaar heen. Het was een jolijt van jewelste.
Ik trok m’n overhemd uit, schudde m’n haar los, nam een aanloop en sprong blootgetorsd sierlijk over het hek. M’n landing ging volledig mis en ik viel voorover in de blubber. Ik zag er niet uit, volledig zwart van de blubsie. De groep aan de picknicktafels keek op, de puppy’s speelden er lustig op los. Ik begon als een woeste te schreeuwen en met wilde armgebaren rende ik op de roede puppy’s af. De arme beestjes schrokken zich de tering. Sommigen begon te piepen. Met mijn blubberklauwen pakte ik de beestjes één voor één op terwijl ik ze dreigend aankeek en vol in hun gezichtjes blèrde. Sommige puppy’s kregen tranen in hun oogjes, andere begonnen te piepjanken en er was zelfs eentje die flauwviel. De vrouwen aan de picknicktafels begonnen te gillen. Een man stond op en kwam mij tegemoet. Met een oerkreet besprong ik hem. De man viel achterover in de modder. “Hou op! Hou op!”, schreeuwden de vrouwen in koor. Ik vond dat een uitstekend idee.

Met een sierlijke Rietberger sprong ik over het hek, trok m’n overhemd weer aan en liep rustig naar de aldaar aanwezige kantine. Ik bestelde een kop koffie. Ik kreeg er een koekje bij. Terwijl ik op het terras genoot van het nog steeds lekkere winterlentezonnetje, voelde ik dat ik nodig moest poepen. “Waar is het toilet?”, vroeg ik. De vriendelijke meid achter de bar wees me de richting. Ik zat nog geen 17 minuten toen plotsklaps mijn alarm op m’n telefoon ging. ‘Oja, die afspraak’, schoot door m’n hoofd. Ik trok mijn thong en broek omhoog en sprintte de kantine uit, naar m’n auto. ‘Oh fuk, vergeten door te spoelen’, dacht ik terwijl ik wegreed. ‘Nou ja, dat doet iemand anders wel voor me’.

De afspraak bleek over 4 weken pas te zijn. Zucht, had ik weer.
Ik besloot naar huis te gaan, een dutje doen.
Op de bank lag ik te denken; Wat zouden die puppy’s geschrokken zijn.

We omdenk’en!

Advertenties

One thought on “Omdenken

  1. Rob Alberts schreef:

    Jij op jouw leeftijd nog als een puppy te keer gaan?
    Wat zullen de vrouwtjes onder de indruk zijn geweest …..
    Vrolijke groet,

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s