Het begin is er

12143071_1053525191347691_9143525725753186621_nWe waren ruim op tijd aanwezig in de zaal. Sam, Teun en ik. Hij zag geen teamgenootjes en omdat ik daar ook niemand ken, gingen we op een bankje zitten en keken we naar de gaande wedstrijden. Plots zag Sam enkele trainingsmaatjes een warming up doen, vol enthousiasme rende hij het veld in en deed mee. Dit team was de F3 en ik zag de ouders zich afvragen waar dit jochie zo ineens vandaan kwam. Al gauw werd duidelijk dat de wedstrijden flink uitgelopen waren en dat ‘onze’ wedstrijd een half uur later zou beginnen. Sam nam plaats achter het scorebord, Teun en ik op het bankje ernaast.
Zijn team, F5, verzamelden zich even later langs de lijn en Sam vervoegde zich bij hen. Een klasgenootje en vier onbekende kinderen, het deed hem niets, hij was direct op zijn gemak. Ik vond dat mooi om te zien.
De wedstrijd was tegen een meidenteam uit 2 dorpen verderop en tegen ons team, met daarin 2 jongens, waren ze vanaf minuut 1 volkomen kansloos. Het andere jochie was in vorm en gooide de eerste 2 punten er vrij eenvoudig in. De tactiek was hierna even duidelijk als eenvoudig; bij balbezit direct naar de andere korf rennen en (hopen te) scoren.
Sam wierp een bal van aardig wat meters in de korf, 3-0. Ik sprong op en joelde en applaudisseerde hardop. Trots keek Sam mijn kant op. Twee dikke duimen gingen omhoog. Ik vond dat mooi om te zien.
We wonnen de wedstrijd met 8-3. Het begin is er.

Sam had gewonnen. De allereerste keer dat hij een wedstrijd speelde. Met onbekende kinderen. En hij had nog gescoord ook! Ik, en mama en Teun ook trouwens, was trots op hem. En hij had genoten. Dat vond ik het belangrijkste. Kinderen moeten plezier in sport hebben. dat zeg ik! Woensdag weer trainen en zaterdag 7 november start de competitie, we hebben er sin an.
’s Middags in de auto klaagde Sam wat over pijn in zijn been. Ik moest glimlachen en zei dat hij spierpijn had. “Gaat wel weer over”, zei ik zoals mijn vader dat altijd tegen mij zei.
Maar ’s avonds werd duidelijk dat het toch iets serieuzer was. Het blijkt zijn knieband te zijn. Hij heeft waarschijnlijk zijn knie iets verdraaid. Het arme joch kon haast niet meer lopen.

En om eerlijk te zijn voel ik me nu een beetje schuldig dat ik er zo luchtig over heb gedaan.

Advertenties

2 thoughts on “Het begin is er

  1. Dhyan schreef:

    Je wilt natuurlijk stoere kinderen, geen mietjes, maar je kunt er beter iets bij zeggen, zoals ‘als het niet weggaat kijken we er straks nog wel een keer naar’.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s