Litteken

ChipNah, wat ik hier ga neerplempen geloof je nooit! Ik kan het zelf haast niet geloven. En ik heb toch inmiddels alles al wel gezien. Althans, dat dacht ik.

Maar laat ik beginnen met een intro.
Littekens, iedereen heeft ze. Ik ook. Het zijn herinneringen aan ongelukjes van vroeger. Ik heb eentje op m’n scheenbeen omdat ik lang geleden een bal van het dak wilde halen en ik vergat dat bovenaan de regenpijp een viertal scherpe anti-inbraakpunten zaten. Flatsj, met m’n scheen er vol in. Daar hing ik uren aan alleen m’n been in een van die punten. De regenpijp incluis inbraakpunten is operatief verwijderd.
Ik heb eentje in m’n handpalm omdat ik bij het klimmen me af wilde zetten op een paaltje waarop een of andere sadist prikkeldraad had vast getimmerd. Er was een Albert Heijn tas nodig om alle lappen huid naar het ziekenhuis te vervoeren.
En natuurlijk heb ik een litteken van de operatie aan m’n schouder. Weet het nog goed. De chirurg maakte een jaap van 36 cm (ja, toen was ik al breedgeschouderd) , drukte er een fabrieksstofzuiger in, zoog alle botfragmentjes op en laste de gapende wond met een gasbrander dicht. Ik weet het nog goed omdat ik me herinner dat ik na de operatie aan de man vroeg of het gebruikelijk is dit soort ingrepen zonder verdoving te doen.
Verder heb ik hier en daar op het prachtlijf nog wat kleine littekentjes waarvan ik de oorsprong niet weet en heb ik tenslotte nog een stel flinke units op m’n ziel.

Ik zat net bij de kapster en dat is altijd lachen, gieren maar ook brullen. Zij is een vlot gebekte Amsterdamse en ik ben,……….. ja ik. Een vrouwonvriendelijke lompe hork. En dan als ik bij haar ben een graadje erger. Schitterend verbale vuurwerk levert dat altijd op. Ze maakte me blij toen ze eindelijk toegaf dat ik hier en daar wat grijs word. IIIIIEEEEEHAAAAAAA!!! Ik sprong uit de stoel en deed de Horlepiep. EIN-DE-LIJK!!!! (voor de nieuwe lezers hier; Ik wil al jaren grijs worden want cool. Zie Joep van Deudekom). Mijn dag kon niet meer stuk. Zelden was ik in een jolijterige bui.
Maar de stemming sloeg plots om toen ze mijn nek harste. Ze slaakte een angstvallige kreet en sprong achteruit. ‘Er zit iets in je nek!’, zei ze met een bibberende stem. IJzig kalm ging ik staan, pakte haar bij haar arm en slapte haar in het gezicht. ‘Kalm neer!’, gebood ik. ‘Ik heb je koel nodig.’ En om er zeker van te zijn dat ik het ernstig bedoelde, slapte ik haar andere wang ook. Ik zei haar dat ze de op-het-achterhoofd-kijkspiegel moest pakken en het “iets” in mijn nek aan me moest laten zien.
Het was een litteken. Eentje van een centimeter of 4,8. HUH?? Die kende ik niet. Hoe kwam die daar? Mijn hersenen schakelden razendsnel naar de black ops-modus en ik concludeerde dat er iets in mijn nek geïmplementeerd moest zijn. Ik pakte de scherpste schaar die voor me op de kaptafel lag. Ik vroeg kapster om iets te halen om de aanstaande wond te ontsmetten. Ze kwam terug met een fles kleurspoelingshampoo. Ik nam een slok, het smaakte vies. Ik mikte de fles in de hoek. Met de schaar begon ik in m’n nek te wroeten maar het lukte me niet om de juiste plek te vinden. Daar zat ik dan met een opengereten en bloedende nek.
Kapster was weer iets bij positieven gekomen en ik vroeg haar het “iets” uit mijn nek te halen. Kokhalzend en trillend gleed ze met een pincet in de wond. Ik voelde dat ze er iets uit trok. Het voelde fijn. Ik zaadloosde, geen idee waarom. Met een gil liet ze de pincet èn het voorwerp op de grond vallen. Ik plaatste een vrouwonvriendelijke grap. Gevolgd door een botte opmerking. Ik had niet het idee dat het tot haar doordrong. Ik keek aandachtig naar het voorwerp dat in de gigantische plas bloed lag. Ik moest mij sterk vergissen maar het leek toch verdomd veel op een chip.
Het was tijd om m’n haar te föhnen, ik ging er goed voor zitten. Kapster gelde mijn kapsel in een model die ik thuis er toch weer uit zou spoelen en ik vroeg haar ook nog even m’n wenkbrauwen, neusharen en oorharen mee te nemen. Ik stond op om te betalen. Ik wenste haar een fijn weekend en wilde weer gaan. ‘Wat moet ik met dat ding?’, vroeg ze. Oja, de chip, is ook zo. Was ik alweer helemaal vergeten. Ik pakte de chip op en deed ‘m in m’n broekzak.
Eenmaal thuis legde ik de chip onder de microscoop maar dat bleek mijn leesbril te zijn want ik heb niet eens een microscoop thuis. Ik ontdekte een partiële vingerafdruk en 4 letters op de chip;
L.A.Y.S.   
Iemand een idee welke geheime instantie dat nou weer is?

Nou, dit geloof je toch niet?
Zei het toch al.

We littekenen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s