Deel 2

Teun en ik liepen, Sam ging op z’n fietsje, tegen 10-en richting receptie om een fiets te huren. Leek me wel handig op zo’n groot park. Ik had de plattegrond van het park de vorige avond uit m’n hoofd gememoriseerd, als we daar en daar langs zouden gaan was het een flutwandelingetje. Na 14 meter al hoorde ik achter me ‘optilluuh’. Teun was nog niet helemaal hersteld van z’n ziekje van de week ervoor. Ik had begrip voor zijn situatie, ik nam hem op m’n arm.
Hoe verder we liepen (en fietsten), hoe meer ik in de gaten kreeg dat men ’s nachts druk bezig was geweest de wegen van het park volledig anders dan de plattegrond aangaf aan te leggen. Volgens mijn onfeilbare geheugen en richtingsgevoel moest na de volgende bocht de receptie komen. Echter stonden we ineens naast het huis met nummer 266. En een geoefende lezer weet dat dit ons buurhuis was. We hadden 35 minuten gewandeld (en gefietst) en we waren terug bij af.
Zelfs tijdens m’n vakantie wordt ik door m’n opdrachtgevers getest, dacht ik. Een boa ben je immers 24 uur per dag. Ik gaf geen krimp. Ik liep gewoon nog 30 minuten met die 14 kilo op m’n arm. Makkie.

Mien moe stond rond de klok van 11-en voor de poort, ik gaf haar mijn toegangskaart om de slagboom te bedienen. Wij fietsten ondertussen naar ons huis. Na het uitpakken van haar en de hond spullen, de ‘oh’s’ en de ‘ah’s’ en de ‘wat een prachtig huis’ en het gebruikelijke sigaretje, keek ik haar ’s met vragende ogen aan. Ze keek met hoge wenkbrauwen terug aan. Een knikje van me richting koffieapparaat was voor haar voldoende. Ja hallo! Of denk jij lezer dat ik zelf koffie moet gaan zetten als mien moe er is?
Nu mien moe er was had ik m’n handen iets meer vrij om achter de vrouwen aan te gaan met Sam dingen te gaan doen.
In alle rust bier halen boodschappen doen, in alle rust shoarma eten een ijsje eten, in alle rust cafés in Assen het verkeerspark in Assen bezoeken, in alle rust op zoek gaan naar pitspoezen het circuit bezoeken, in alle rust het grootste hunebed bezoeken.
Mien moe lette in die tijd op Teun, ging leuke dingen met hem doen, deed het huishouden en zette dagelijks een heerlijke maaltijd op tafel.
Toen donderdag de rest van m’n familie ook nog aan kwam waaien, was het feest helemaal compleet.

Omdat mien moe mijn jongens niet al te vaak ziet, een sporadische middag met een verjaardag of de paar dagen per jaar dat ze bij mij komt logeren, had ik besloten om nog een paar dagen bij haar in Groningen te logeren.
En ook hier ontbrak het me aan helemaal niets. Als ik ’s ochtends wakker werd, stond er koffie klaar. Als we gingen lunchen hoefde ik alleen maar de jongens in hun stoel te zetten. Als ik een dutje moest doen, hield zij de jongens bezig. Als ik weer eens makkelijk dacht over het eten, kwam zij met een gevarieerde maaltijd (mèt groente, beste lezer!) op de proppen. Als ik naar de kroeg ging, was zij het die waakte over de nachtrust van de jongens. Ze waste zelfs alle vuile kleren, vouwde ze op en legde ze netjes geordend in m’n koffer.

Nee, wij Slinkjes hebben een hele fijne vakantie gehad. Zelfs het klutweer kon dat niet verpesten.
En dat komt voor het allergrootste deel op het conto (ik wilde bipso schrijven maar die is zo flaaaaauuuw) van mien moe.

Mijn moeder is een engel.
Ik hou van haar.
Bedankt mam.

Advertenties

One thought on “Deel 2

  1. Martijn schreef:

    *snif*

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s