Werkverkeer

 Ik moet tegenwoordig een stukkie rijden om op m’n werkplek te komen. Met de auto welteverstaan.
Ja, ik kan ’t wel op de fiets doen maar dan ben ik met mijn tempo toch al gauw een kleine anderhalf uur onderweg. Ik moet over de A12, nou ja, moet natuurlijk niet maar dat is nou eenmaal de snelste route, en op diezelfde A12 zijn ze met de weg bezig.
Ik weet niet hoe lang al en hoe lang het nog zal duren maar ik heb er nu al de dunne poep van.
Kom op zeg, hoe lang ben je bezig met een lapje asfalt erin te leggen? Een maand? Misschien 2?
Nee, weet je waarom wegwerkzaamheden altijd zo eeuwig duren? Om al die snoertjes, kabeltjes en gadgets voor de rijalsjebliefttehardwantdanvangenwegeld-controle erin te plaatsen. Dat weet toch iedereen?

Ik sloot dus vanochtend weer bij Maarsbergen achterin het langzaamrijdend en stilstaand verkeer aan.
En net op het moment dat we iets konden doorstromen en de teller op 100 kwam te staan, schoot er van rechts een auto vanaf de vluchtstrook voor me langs. Ik moest vol in de ankers!
Nu ben ik immer de rust zelve maar @#$#$#@@$%$%^^%#@##$, wat een lul!
Ik zette de achtervolging in, deed m’n beste sirene na en bij Maarn red ik ‘m klem. Of hem? Ik knalde ‘m voorbij, trok de handrem omhoog, gooide het stuur om en kwam dwars op de weg te staan. Beide weghelften dus klem. Ik sprong de auto uit.
Met m’n rechterhand op m’n rug en met m’n linkerwijsvinger wijzend schreeuwde ik dat hij uit de auto moest stappen met beide handen zichtbaar. Ik duwde hem voorover de motorkap en vroeg wat hem in hemelsnaam bezielde.
Hij zei dat hij van de werkplaats naast de snelweg kwam en dat hij werkverkeer was. Hij wees naar het gele bordje achterin de auto en het oranje zwaailampie.
“Nee, ik ga gezellig in m’n uniform naar de Efteling”, zei ik. “Waar denk je dat ik naartoe ga? Sterker nog, deze hele rij auto’s gaan naar hun werk”. Andere automobilisten waren inmiddels uitgestapt en keken vol spanning naar de spannende situatie voor hen.

De werkverkeerlul bood zijn excuses aan en beloofde het noooooooooooooooooit meer te doen.
Ik nam daar geen genoegen mee en zei dat hij met zijn werkverkeerautootje op de vluchtstrook moest gaan staan en pas na 33 auto’s mocht proberen in te voegen. En dat ik hem vanaf nu in de gaten zal houden!!
Er klonk applaus en gewhoehoe uit het publiek. Ik zwaaide even naar ze en stapte in m’n auto. Ik reed met gierende banden weg.

Kom op zeg, ik wil geen gezeik op de snelweg.
Werk niet voor niets bij de pliesie tegenwoordig.

(sjeesus, wat een lap tekst!)

Advertenties

2 thoughts on “Werkverkeer

  1. Mack schreef:

    Och, ik zat eigenlijk te wachten op de kleine lettertjes waarin je normaliter schrijft hoe het werkelijk ging. Maar die bleven uit, ondanks die enorme lap tekst. Dus ik mag deze keer concluderen dat deze heldendaad daadwerkelijk verricht is? Sjappoo, dan stijg je erg in mijn achting. Ja ik bedoel, veel geschreeuw en weinig wol daar hebben we er al genoeg van toch?

    Like

  2. Eva schreef:

    Gierende banden? Redt die auto van jou dat wel?
    Inderdaad sjeezus, wat een lang verhaal. Dat ga ik echt niet lezen hoor, daaaaaaag.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s