Aftrappen

De tijd komt er weer aan.
Laat ik maar aftrappen dan.

Advertenties

70

Afgelopen zomer ging ik op een avond naar de kust.
In de branding zat ik een beetje voor me uit te staren.
Ik werd gegrepen door serene rust.
Alsof al die andere mensen er niet waren.
Ik dacht aan die laatste hand die hij me gaf.
En aan het knikje met zijn hoofd.
En nu denk ik achteraf
dat hij bedoelde dat zijn ster nooit dooft.

Vandaag zou m’n vader 70 jaar zijn geworden. ❤️

Een dinnetje vinden

Het vinden van een dinnetje blijft toch een dingetje dat ik maar niet voor elkaar krijg. Dat is toch lastiger dan ik dacht.
Een dinnetje is een vrouwpersoon waarmee ik een heule close vriendschappelijke band heb. Iemand die me aardig (persoonlijk!) kent en waar ik vrijwel dagelijks contact mee heb. Ik noem haar ook wel eens mijn ei-kwijtkunnertje. Want geloof het of niet, zelfs ik wil wel eens m’n verhaal aan iemand kwijt. Want geloof het of niet, zelfs ik heb wel eens stress of zorgen of iets leuks meegemaakt en als ik dan thuis kom is er niemand waarmee ik dat kan delen. En geloof het of niet, een ‘goedemorgen’, een ‘trusten’ of een ‘werkze’ vind ik al prettig. Eigenlijk is een dinnetje voor mij iemand die er als eerste achter komt dat ik hier misschien dood in huis lig (want dat mag ik op mijn leeftijd en met mijn levensstijl ook niet uitvlakken!) mijn soort van back up is.

In de 6 jaar dat ik nu alleen ben heb ik 3 dinnetjes gehad. Dinnetje 1 (dossier bekend bij de redactie) vond mij uiteindelijk toch minder gefortuneerd dan ze gedacht had en liet het contact verwateren. Dinnetje 2 (dossier bekend bij de redactie) bleek nogal paranoia en self-observed te zijn en kapte het contact van de ene op de andere dag af. En dinnetje 3 (dossier bekend bij de redactie) had het ene lijk nog niet opgeruimd of er viel weer een ander uit de kast.
Alle drie hielden het ongeveer 2 maanden vol om mijn dinnetje te zijn (je zou bijna denken dat het aan mij ligt, hahahahahaha). En al die 2 maanden vond ik het leuk, vond ik het fijn en vond ik het prettig om een dinnetje te hebben.

En ach, zij kunnen ooit tegen hun kleinkinderen zeggen dat ze mij hebben gekend, zo moet je het ook zien.

Zo! Dan ga ik nu weer even eenzaam en alleen in een hoekje zitten janken.

We dinnetje’en!

De bal rolt weer

Ik was licht pissig teleurgesteld toen ik de teamindeling voor het nieuwe seizoen onder ogen kreeg. Sam zat (weer) niet bij zijn 2 beste vriendjes in het team en Sam was (weer) in het laagste team ingedeeld, de E5. Of Onder 10-5, zoals dat tegenwoordig heet.
Ik had al mijn bedenkingen bij het scoutinggebeuren van de club en nu stond ik op het punt om daar de boel eens even flink op te schudden slash wakker te slappen. Voormaligje weet hoe dit soort situaties volledig kunnen escaleren (ga jij maar ff weg, dit wordt smerig) en sommeerde mij om deze keer eens de rust te bewaren en even af te wachten. Ik beloofde dat.
Een competitie Onder 10 ging om onduidelijke redenen niet door, het werd een competitie Onder 11. Dus tegen kinds die allemaal ouder, groter, sterker en sneller zijn. Ik had al mijn bedenkingen bij de KNVB en nu stond ik op het punt om daar de boel eens even flink op te schudden slash wakker te slappen. Voormaligje weet hoe dit soort situaties volledig kunnen escaleren (ga jij maar ff weg, dit wordt smerig) en sommeerde mij om deze keer eens de rust te bewaren en even af te wachten. Ik beloofde dat.

Gisteren stond de eerste competitiewedstrijd op het programma. Een uitwedstrijd. Er waren wat afzeggingen en dankzij een vijfjarig (!) neefje van één van de spelers konden we een zevental opstellen. Ik had er een slecht gevoel over en in de auto al vertelde ik Sam dat het toch echt om plezier gaat en dat hij maar goed z’n best moest doen. Bij de warming up zag ik de tegenstander warm draaien. Het kleinste ventje was nog een kop groter dan onze grootste speler. Ik zag het somber in, nam een sigaartje op de lip en besloot dat ik rustig zou toeschouweren en me niet zou bemoeien met de wedstrijd.

Vrij vlot werd het 1-0 maar voetballend deden we helemaal niet onder voor deze oudere en grotere tegenstander. Via een kluts kwam de bal voor Sam’s voeten en hij knalde de bal achter de keeper, 1-1. Ik werd wat enthousiaster. Even erna werd het 1-2 en ik dacht ‘potverdikkeme, dit is even leuk zeg!’.
De ruststand was 3-2 en wij, vaders en een oma, moedigden de jongens aan om zo door te gaan want het ging eigenlijk hartstikke goed. Met zwoegvoetbal werd het 3-3, ik kon niet anders dan me toch te gaan bemoeien met de coaching (ik kan daar niks aan doen, ik ben en blijf een fanatieke voormalig succescoach).
Maar ook de tegenstander gaf niet op en met 2 fraaie goals namen ze de voorsprong in handen. Even leek het of ons team er conditioneel doorheen zat maar weer een goal van Sam en daarna een briljante (eerlijk is eerlijk, niet omdat het mijn zoon is) assist van hem maakte de stand weer gelijk, 5-5.
Wij, vaders en een oma, raakten door het dolle heen en we blèrden het team naar voren. Er was nog een minuut of 3 te spelen, we moesten dit gelijkspel vasthouden! Na een geweldige noodzakelijke redding van onze keeper brak de tegenstand en onze nieuwste speler (ex-korfbal) ging bikkelend door. JAAAAAAAAAA!!!! 5-6. Wij, vaders en een oma, gingen uit onze plaat.
Het was bijna tijd, we kregen nog een corner. Ik stond vlakbij en zei tegen de nemer dat hij rustig aan moest doen en dat hij de bal wat dichterbij moest leggen. Hij nam de aanloop, bal hoog voor de goal, vangbal voor de keeper. Oh nee, toch niet, de keeper tikte de bal in zijn eigen goal! WHOEHOEEEE!!
Eindstand 5-7.

Juichen mensen, juichen!!!!!
Wat was het een fantastische wedstrijd van die ukkies en wat zagen ze er allemaal moe maar heul blij uit. Mooi om te zien. De eerste 3 punten zijn binnen.

Volgende week maar eens even bij Teun kijken. Zijn team (Portugal) heeft de eerste 2 wedstrijden van de FIFA-league gewonnen en ook hij heeft 2x gescoord.
Ik ben momenteel een trotse voetbalvader.

Grootste flapdrol

De prijs voor grootste flapdrol gaat, wat mij betreft, naar WimLex. Mensen, wat heeft die gast een plaat voor z’n harses. Zijn moeder deed niet eens moeite om te tonen dat ze schijt aan het volk had. Bij haar wisten we tenminste waar we aan toe waren. Maar die WimLex probeert met alle macht zo sympathiek over te komen terwijl hij ondertussen nog véél meer schijt aan ons, het volk, heeft.

Ik zag ‘m lopen, daar op Sint-Maarten. Ozo meelevend, Ozo betrokken. Ja uhu. Als hij zo meelevend en betrokken was geweest had hij daar ter plekke zelf even zijn portemonnee getrokken. Met z’n gratis geld. Maar nee, de belastingbetaler kan hier weer voor opdraaien. Of zal ik zeggen, de al op vele fronten afgeknepen belastingbetaler?

En toen kwam Prinsjesdag. Op teletekst staat:
De begroting van het Koninklijk Huis gaat met 900.00 euro omhoog naar 42,3 miljoen. Er gaat 600.00 euro meer naar auto’s, verlichting, verwarming en andere materiële uitgaven. Het salaris van de koning, de koningin en prinses Beatrix stijgt met de ambtenarensalarissen mee.
Tweeenveertigkommadriemiljoen!! kost die poppenkast het volk per jaar. Daar kunnen 2500 gezinnen maandelijks van leven…………… Dus.
Is eigenlijk bekend hoe hoog het familiekapitaal van ze is? Ik kijk er niet raar van op als dit een bedrag met minimaal 9 nullen is. Daarmee kunnen zich, volgens mij, uitstekend zelf bedruipen. Toch?

Nu zijn er mensen die zeggen dat hij (met zijn gratis reisjes) goed is voor de betrekkingen met andere landen, economie, bedrijven, bla bla bla. M’n reet. Hij gaat alleen maar naar landen waar hijzelf belangen heeft.
Want belangen heeft hij hoor! Hij is onder andere grootaandeelhouder van Koninklijke Shell. En die zijn wereldwijd best groot.
Hé, en de NAM is onderdeel van Shell. En laat de NAM nou verantwoordelijk zijn voor de aardbevingen in het prachtige Groningse. En laat de NAM nou erg moeilijk doen over schade uitbetaling aan getroffen bewoners. Getroffen bewoners die huis en haard kwijt zijn.
Nah zeg! En laat WimLex nou volgend jaar Koningsdag vieren in Groningen!!!!! Is dat toeval?
Ik denk het niet. Het is een charmeoffensief. Om de getroffen bewoners een hart onder de riem te steken? Nee, natuurlijk niet. Om zijn eigen vermogen veilig te stellen. Hij geeft namelijk geen fuck om ‘zijn’ volk.

Ik hoop dat tienduizenden boze boeren, getroffen aardbeving bewoners, werklozen, voedselbankers, amper rondkomers en weet ik wie allemaal de lul zijn in Nederland hem een onaangenaam welkom heten met waxinelichtjeshouders boegeroep dat hem nog lang zal heugen en dat ze hem de provincie uitjagen. KSSSJJT
En dat ie dan eindelijk eens die gigantische schijnheilige plaat voor z’n ponem weghaalt.

Eigenlijk issie alleen nog leuk bij Lucky TV.

Oja, en majesteitsschennis is ook zoooooooooooooo 1850.
Ik denk, ik zeg het ff.

Karaokekoning

Vrijdagavond is ontspanningsavondje in hoofde Manus. De rest van de week is m’n hoofd gevuld met ideeën – plannen – zorgen – stress – teleurstellingen – verontwaardigingen – woede enzovoorts (dat ik nog niet knalgrijs ben is mij een raadsel) maar op de vrijdagavond parkeer ik deze energievreters even in de koelkast. Dan ga ik naar m’n matties en matressen, m’n intieme vrienden. Even een avondje slap ouwehoeren, dom lullen en lachen, gieren, brullen.

Voorheen ging de tv aan en keken we die leeghoofdprogramma’s op SBS of RTL maar een tijdje terug heeft mattie een kast van karaokeapparaat op de kop weten te tikken. En mensen, laat karaoke nu al een kleine 30 jaar mijn lievelingsuitvinding zijn! Al een kleine 30 jaar geleden zocht ik het meest foute nummer uit en gaf ik vol overgave en enthousiasme een showtje weg. Inclusief hoge stemmen, gilletjes, uithalen, gitaargeluiden en danspasjes. Meestal tot enóóóóóóóóóórme ergernis van de toehoorders trouwens.
Want zingen kan ik niet. Ik weet nooit wanneer ik nou vanuit mijn buik moet zingen of vanuit mijn keel. Vanuit mijn buik krijg ik de hoge noten niet en vanuit mijn keel gaat het direct weer veul te hoog. Maar, om eerlijk te zijn, boeit me dat helemaal niet zo veel. Het belangrijkste is dat ik de teksten en de melodieën ken. En dat vind ik toch wel een voorwaarde om te karaoke’en hoor! Nou ja, natuurlijk ken ik niet alle teksten van alle liederen letterlijk maar ik weet vaak wel hoe en wanneer een woord wordt gezongen en, ook niet onbelangrijk, ik weet hoe je Engelse woorden uitspreekt.

Maar lieve lezer, soms sta zelfs ik versteld van mezelf. En gisteravond was zo’n somsmoment. “Jij kan heel goed rappen!”, werd mij toegeschreeuwd. “Jij hebt toen een keer een hele avond alle rapnummers meegezongen!” Ik fronste de wenkbrauwen. “Ja, dat zal maar dat was dan waarschijnlijk playback.”, antwoordde ik.
Ik werd door de aanwezige mattie en matressen onder druk gezet om te gaan rappen en het duurde welgeteld 3 seconden, toen zwichtte ik.
Ik zocht op de foon ‘Rappers Delight’ (de kwartierversie!) op, zonder tekst!, en drukte op play. Nu wil ik niet overdrijven hoor maar zeker 98,7% van de tekst floepte ik er zo uit! HUH, ben ik een carrière misgelopen ofzo????

En toen ik even later ‘Wuthering Heights’ op de juiste toonhoogte ook nog meezong, wist ik het weer zeker.
Ik ben nog steeds de enige echte karaokekoning.