Briljant!

Het was de jongstverleden donderdagavond, hè Thea? Dat wij tehuis keerden van een aimabel relationeel dineetje waarbij ik usance conform de aanjaagfunctie had vervuld en wij thuis nog even de televisie inschakelden om wat te verwijlen bij Laat de Leeuw omdat ik het met mevrouw Terpstra eens ben dat homo’s uit de kast moeten komen en bijgevolg voorzeker uit de kijkkast en toen zagen wij, Thea weet je nog? Een haarscherp, bijna iconografisch portret van deze jaren negentig.
Het puur zintuiglijk genot dat dit tableau in mij genereerde, dank ik aan de kunstenaar Cirano, hè Thea? Eh, het Groninger Museum en het onbelemmerde seksuele plezier en de vrijgevochtenheid waarvan de gehele context binnen dewelke dit uitnemende kunstwerk figureerde, vibreerde.

Het gebodene wekte bij Thea een wat meer modeste interesse, hoewel ik gepoogd heb, haar de momentane plaats van deze fotografie binnen de kunstgeschiedenis der twintigste eeuw duidelijk te maken, wilde Thea naar bed en als ik zeg naar bed, dan bedoel ik naar bed. In deze echtelijke sponde, ja, hebben wij vierendertig jaar lang ons onbekommerd uitgeleefd in vleselijke boulage en terwijl ik ons huwelijk voor mijn geestesoog de revue liet passeren, bleven de ongemeen sterke beelden van schoonheid der gewraakte affiche op mijn netvlies dansen en dat is het kenmerk van alle grote kunst, Thea, het laat de beschouwer niet meer los.

Toen heb ik Thea gevraagd mij oraal met haar eau de nuit te befontaineren, maar helaas heeft zij deze urinale geste, als zijnde pervers, afgewezen, waardoor ik ten eeuwige dage verstoken zou zijn gebleven van deze ultieme genotsemotie die de totale seksuele onderwerping aan een vrouw met zich mee kan brengen, want Thea, je weet heel goed dat ik mij jamais, jamais, jamais, zou laten besproeien door een lichtekooi. En het was zulke briljante Pernand-Vergelesses geweest, toch?
Ttt, ’94, ooh, fff.

Toen ben ik met Thea tot een modus pipendi geraakt, waarbij zij heeft geaccordeerd dat zij haar humide ode aan een po’tje zou bewijzen, waarvan wij het tele gele volume vanmiddag hebben overgegoten in ons plantengietertje en ik vraag Thea nu in alle hoofsheid of zij mij dit klaterend applausje voor de volkomen feminiene emancipatie zou willen toedienen, lieverd, hè? Kom maar Thea, ja kom maar, kom maar meisje…

 Mensen die zo praten, ik ❤️ dat enorm.
Ik zag dit gisteravond en ben van de bank gerold 😂😂😂😂😂

 

Johan

Ik had na mijn veertiende niets meer met voetbal. Ik was er klaar mee.
Ja, toen we in ’88 kampioen werden feestte ik natuurlijk keihard mee maar het competitievoetbal volgde ik niet meer. Als ik het al ooit gevolgd had.
Ik kan dan ook niet met zekerheid zeggen dat ik Johan ooit, via Studio sport weliswaar, in levende lijve heb zien spelen.

Na mijn diensttijd ging ik toch weer voetballen. Deze keer bij een gezelligheidsteam en hier raakte ik bevriend met Johan. Johan was idolaat van Johan, hij had zelfs zijn zoon óók Jordi genoemd. Bevlogen kon hij vertellen over Johan. Johan was de allerbeste ooit. Ik raakte geïnspireerd en ging mij toch eens verdiepen in Johan. Boekjes, bladen, videobanden, alles bekeek of las ik en al snel was ik om. Johan was inderdaad de allerbeste aller tijden.
“voetbal is heel simpel maar het moeilijkste wat er is, is simpel voetballen”.
Dè uitspraak die ik veelvuldig gebruikte in mijn coach-tijd.

Het jaar is omgevlogen. Inmiddels zijn mijn jongens ook gegrepen door het voetbalvirus.
‘Papa, wie is de beste? Messi of Ronaldo?’
Ik antwoord dan steevast; ‘Johan Cruijff was de allerbeste ooit. Daar komt nooit iemand in de buurt’.

Bij partijtjes mag iedereen dan ook Ronaldo of Messi zijn, mijn jongens zijn altijd Johan.

24/7 ziek

Leven met een niet te genezen ziekte is ruk.
Hoewel, niet te genezen? Ik ben ervan overtuigd dat de medische wereld (lees farmaceutische industrie) bewust ziekten in stand houdt maar daarover wellicht een andere keer.

Ik leef met een niet te genezen ziekte. Ik leef nu al een jaar of, tja geen idee eigenlijk (jaar of 10,15,20,25?) met een niet te genezen ziekte. Of eigenlijk is het een aandoening, een niet te genezen aandoening; Psoriasis. Een huidziekte waarbij de celdeling van de huid versneld gaat en hierdoor rode, droge, schilferige plekjes ontstaan. Deze plekjes jeuken als de ziekte maar met zoutbaden, lichttherapie, crèmepjes, zalfjes, pilletjes en vooral NIET KRABBEN! is deze jeuk aardig onder controle te houden.
De behandeling met zoutbaden en lichttherapie wordt voor 30 behandelingen per jaar vergoed. Ikzelf start hier, net als de meeste patiënten trouwens, in het voorjaar (vanaf volgende week weer!) mee. Hierna ben ik dan voor het grootste gedeelte van de plekjes af en kan ik ongestoord blootgebeent en blootgetorst de zomer ingaan.

Maar het probleem zit ‘m in de tijden dat ik op mezelf als behandelaar ben aangewezen. Doorgaans in de wintermaanden. Dan moet ikzelf zonnebaden. Maar ja………..winter, duh. Dan moet ik mezelf insmeren. Maar ja……..gedoe, duh. De zalf moet ten eerste op alle plekjes aangebracht worden en, om eerlijk te zijn, dat is al een hele onderneming. Dan moet de zalf zeker een half uur intrekken. En daarna moet ik het goed afdouchen. Maar met mijn onregelmatige diensten is dit gewoon niet te handhaven. Ik heb er de tijd simpelweg niet voor. En om nou mijn bed helemaal onder de crème te smeren, daar pas ik ook voor.
Daarom vroeg ik vorig jaar om medicijnen want dat gesmeer kwam me de keel uit. Ik kreeg ze. Een potje met hele kleine pilletjes en een potje met flinke units. Ik moest de dosering per week opbouwen. Van de kleine pilletjes kreeg ik opvliegers, van de grote pillen werd ik hondsberoerd. Daar ben ik dus mee gestopt.

Waar ik voorgaande jaren uitkeek naar de professionele behandeling vanwege de jeuk kijk ik er nu reikhalzend naar uit vanwege pijn.
Het is me enkele weken geleden in de rug geschoten en sindsdien verrek ik af en toe van de pijnscheuten in m’n onderrug. Ik weet niet of er een verband is hoor maar er bestaat een kans dat psoriasis naar binnen slaat met reuma tot gevolg. En hoewel ik liever pijn heb dan jeuk, is reuma toch wel even een heel ander kopje thee.
Me dunkt.

Volgende week hoor ik meer.

Kies mij

Maar natuurlijk is er ook goed nieuws.
Nog een dikke 9/kleine 11 dagen en dan kom ik weer op de markt!! Ik! Één van de 143 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland! WHOOOOHOOOOO.

Zal het voor die enkelen die het nog niet weten even uitleggen.
Ik ben een man van principes. Ook ben ik een man die niet met de geslachtspiemel denkt. En daarom ben ik vandaag dus al 2024 dagen (da’s ruim 5,5 jaar) alleen tijdens de zomertijd beschikbaar om eventueel aan een relatie te kunnen beginnen. Daar houd ik me strikt aan. In de wintertijd (mijn winterstop of winterslapje zoals hilaman ooit eens zei) ben ik eigenlijk niet beschikbaar.
Dan ben ik een chagrijnige lul…… oh wacht, dat is misschien niet zo handig. Dan ben ik minder vrolijk en dat heeft natuurlijk alles te maken met de korte dagen, de kou en de vele kleren die ik aan moet. Het heeft niks met mijn persoontje te maken hoor! Pfieuw, daar lul ik me even goed uit…………….
Of het een succesvolle methode is om ooit weer een relatie te krijgen? Nou nee. Ben niet voor niets al 5,5 jaar alleen. 😂😂😂😂 HAHAHAHA. Maar, zoals ik al schreef, ik ben een man met principes.

Dus omdat de zomertijd om de hoek gluurt en omdat het wenselijk is om mij te moeten kennen om een oordeel over me te kunnen vellen en niet klakkeloos meningen van anderen aan te nemen (is dat een sneer? Ja, dat is een sneer naar sommigen) heb ik weer iets nieuws bedacht. Deze schitterende  flyer (zie boven) heb ik gemaakt en ik ben van plan om campagne te gaan voeren. Ja lieve lezer, je leest het goed, ik ga flyeren! Ik ga stad en land af om te flyeren. (behalve de Randstad want die vrouwen vind ik over het algemeen stom).
Sterker nog, ik ben voornemens om ook deel te nemen aan de landelijke vrijgezellendebatten op radio en tv. Om op te draven bij de Niet Partijdige Omroepen in talkshows. Om een volle HMH toe te spreken. En ook om een crowdfunding op te zetten.  Want dit jaar moet mijn jaar worden!

En ik denk dat ik hoge ogen ga gooien want ik heb me daar toch een partij sterke programmapunten!
* Ik ben lollig
* Ik ben trouw
* Ik ben grappig
* Ik ben eerlijk
* Ik ben geestig
* Ik ben duidelijk
* Ik heb humor
* Ik heb een eigen mening
* Ik ben geinig
* Ik ben een sympathieke vader
* Ik ben lachen
* Ik ben over 187 jaar financieel onafhankelijk
* Ik beschik over een prachtlijf (hoewel er momenteel nog wel even aan gewerkt moet worden)

Heb je interesse en zie jij het wel zitten om mij in jouw leven te krijgen en eventueel om samen verder te gaan, kom dan naar de openbare flyerdagen en spreek me gerust aan.
Zodra mijn tourschema bekend is, zal ik ‘m hier openbaren. Stay tuned en wellicht tot snel!

We kies mij’en!

Zeg lieve kiezer,

Ik vind het de hoogste tijd om jullie even helemaal de moeder te Maurice de Hond’ en. Om de zwevende kiezer tegemoet te komen, zeg maar.
Alleen zou ik natuurlijk Manus de Tegendraadse niet zijn als ik niet even de omgekeerde weg zou bewandelen.
Hahahahaha, ik ben me d’r ook eentje hoor!

Dus mijn vraag aan jou, lieve lezer;

OP WELKE PARTIJ STEM JIJ ZEKER NIET?
(je kunt zo vaak stemmen als je wilt (even F5’en!) en vanzelfsprekend is het volkomen anoniem)

Succes!

Rutte

Ik keek gisteravond naar Jinek (Pauw boeit me niet zo veel) waar Mark Rutte aan tafel zat. Ook Jan Marijnissen, de Telegraafmeneer en een geen idee mevrouw zaten eraan trouwens.
En in het publiek zaten Groningers. Boze Groningers. Groningers die in een aardbevingsgebied wonen. Groningers waarvan hun huizen op instorten staan. Groningers die hun leven niet zeker zijn. Groningers die financieel aan de grond zitten. Groningers die niet gehoord worden. Groningers die van het kastje naar de muur gestuurd worden. Terecht boze Groningers dus.

Rutte pareerde de enorme bak kritiek weer eens op zijn gebruikelijke manier. Met een serieus gezicht, het vuistje en duimpje vooruit en hoe verschrikkelijk hij het allemaal voor die mensen vindt en medelijden en dat we er keihard aan werken en dat we naar oplossingen zoeken en de komende jaren gaan we bla bla bla. Verkiezingspraatjes.
De terecht boze Groningers hadden er geen boodschap aan. Sterker nog, de rest van de tafel stond aan de kant van de terecht boze Groningers. Pauw; “Als in de Randstad één huis scheef staat is het all over the news en wordt er direct ingegrepen”. Kop. Spijker. Raak.

Het is ronduit schandalig hoe de NAM en ook de Staat met deze mensen omgaat. Dure advocaten versus arme burgers. Commissie na commissie, onderzoek na onderzoek, rapport na rapport. Arjen Lubach legt het hieronder perfect uit.
Steun de terecht boze Groningers en onderteken DE PETITIE alsjeblieft.

Maar er is nog iets wat me opviel: Een politicus over een gevoelig onderwerp in een ruimte met erg boze mensen op enkele meters afstand.
En geen beveiliging aanwezig (tenminste niet zichtbaar). Niks schelden. Niks opgefokte sfeer. Niks doodsbedreigingen.
Dat heet beschaving. Daar kunnen veel mensen nog iets van leren.